Geiten

Was er nu nog een schuur bijgekomen? Het was niet goed te zien, maar er leken vanmorgen wel vier schuren in aanbouw achter ons huis. Schuren voor zo’n 1500 tot 2000 geiten. Op nog geen 500 meter afstand.
Het viel mee. Het waren nog steeds drie schuren. Door het open geraamte was het onduidelijk waar de ene schuur begon en de andere ophield.
Nou ja, het viel mee? Het valt helemaal niet mee. Sinds de provincie Overijssel een verbod heeft ingesteld op elke nieuwe geitenschuur vanwege gezondheidsrisico’s, voel ik me niet meer zo blij met die geiten verderop. Onze geitenbuurman had helaas al zijn vergunning voordat de provincie een halt toeriep aan uitbreiding.
Zo’n situatie met een mega-geitenbedrijf om de hoek zet je wel aan het denken. Ik geniet toch ook van geitenkaas? Dan moet je zo’n bedrijf toch ook accepteren?
Nee dus! Het kan ook kleinschalig, hebben we pas bij de fantastische Melkbrouwerij gezien een stuk verderop.
Wat moet ik nu? Op de Partij van de Dieren stemmen volgende week?

Voedselparadox

In zijn boek “De voedselparadox” pleit Herman Lelieveldt voor een actievere rol van de overheid om de doorgedraaide voedselketen diervriendelijker, gezonder en duurzamer te maken. Als je het alleen aan consumenten en bedrijven overlaat, verandert er te weinig. We hebben een minister van voedsel nodig.
Herman windt zich op over de gekte rond voedsel. Voedsel is een nieuwe bron van zingeving geworden.
Hij vertelt over Wakker Dier en de plofkip en hoe de markt belooft zich te beteren, maar niets doet. Het helpt dan niet dat het Ministerie van Landbouw zo nauw verweven is met de agrarische sector.
Allerlei aspecten van de voedselproblematiek komen langs in het boek, van Europese voedselbeleid tot TTIP en van gentech tot stadslandbouw.
Ik heb het boek gelezen toen ik met een flinke griep in bed lag. De ernst van Heman’s voedselverhaal kwam extra hard binnen. Als de Partij voor de Dieren had meegedaan met de gemeenteraadsverkiezingen in Deventer, dan had ik er vast op gestemd deze week.