Kunst kijken

De Academie had een excursie georganiseerd naar Antwerpen. Kunst kijken op verschillende plekken in en om de stad. De laatste tijd doe ik veel aan kunst maken, maar kunst kijken komt er niet van. Vandaag wel.
We begonnen bij de Verbeke Foundation, een particulier museum op een 12 hectare groot terrein. Een belangrijk thema is vergankelijkheid. Dit was vooral buiten zichtbaar, waar allerlei kunstwerken stonden die in verval waren. Mede door de regen maakt het allemaal een sombere indruk.
Het tweede museum op het programma was het museum voor hedendaagse kunst. De kunst daar maakte op mij vooral een activistische indruk. In veel kunstwerken waren anti-teksten opgenomen tegen het heersende systeem en de onderdrukking van de vrouw. De kunst liet weinig aan de verbeelding over. Leuk waren enkele performances. Twee mannen die als planeten om elkaar heen draaiden en een vrouw die doorlopend gedichten voorlas.
Hierna was het tijd om verschillende galleries te bezoeken. Daar zag ik kunst zoals ik die wat meer gewend ben. Enorme foto’s en schilderijen van mensen, dieren en landschappen. Netjes opgehangen in stille ruimtes met een man achter een computerscherm in een hoek.
Het was een goede dag waarbij ik de kunst eerder interessant dan mooi vond. Ik denk dat ik nog wat meer moet oefenen met kunst kijken de komende tijd.

Nieuws

In mijn ochtendritje naar het station hoorde ik de “hoofdpunten van het nieuws” op de radio. Ik weet dat nieuws over het algemeen somber en negatief is, maar vanmorgen vond ik het wel heel erg.
Files en reistijden nemen tot 2023 met meer dan een derde toe.
Door landbouw, overbevissing en vervuiling zijn de populaties wilde dieren sinds 1970 met 60 procent gekrompen.
De koopkracht van de meeste gepensioneerden is sinds 2010 gedaald.
Trump heeft 5000 militairen extra naar de grens van Mexico gestuurd om duizenden vluchtelingen tegen te houden.
Bulgaarse ambtenaren hebben op grote schaal gefraudeerd met illegale paspoorten voor niet-Europeanen.
Het weer voor vandaag: veel regen, het waait flink en het wordt maar zeven graden.
Geen enkel lichtpuntje. Daarop moeten we wachten tot na het nieuws.
Duurzaam beleggen met Zwitserleven, succesvolle e-commerce met PostNL, zakelijke koffie van Nespresso en de wereld bekijken door een roze bril bij een tentoonstelling van impressionisten in Museum Singer in Laren.

Pianomuseum

In Limoux is het Musée de Piano, het enige pianomuseum van Frankrijk. Misschien wel het enige pianomuseum ter wereld.
Het museum is gesitueerd in een oude kerk en bevat zo’n honderd piano’s en vleugels. Bijna allemaal instrumenten van Franse pianobouwers uit de negentiende eeuw. Vooral de Pleyels zijn goed vertegenwoordigd.
Wij hebben thuis ook een Pleyel, dus wij verheugden ons op het museum.
Het viel een beetje tegen.
De piano’s en vleugels stonden kris kras door elkaar zonder enige logica of uitleg. Veel van de instrumenten vielen van ouderdom bijna uit elkaar.
De enige vleugel die blijkbaar zo nu en dan bespeeld werd, was een Steinway. Best gek voor dit Franse museum.
Mijn zoon popelde om zelf even te spelen. Niet raar na een vakantieweek geen toets te hebben aangeraakt en in deze zaal vol vleugels. Het mocht niet.
Het Musée de Piano gaat niet mee in de museumtrend dat je meer leert door iets te doen, dan alleen maar door te kijken.