Kunst kijken

De Academie had een excursie georganiseerd naar Antwerpen. Kunst kijken op verschillende plekken in en om de stad. De laatste tijd doe ik veel aan kunst maken, maar kunst kijken komt er niet van. Vandaag wel.
We begonnen bij de Verbeke Foundation, een particulier museum op een 12 hectare groot terrein. Een belangrijk thema is vergankelijkheid. Dit was vooral buiten zichtbaar, waar allerlei kunstwerken stonden die in verval waren. Mede door de regen maakt het allemaal een sombere indruk.
Het tweede museum op het programma was het museum voor hedendaagse kunst. De kunst daar maakte op mij vooral een activistische indruk. In veel kunstwerken waren anti-teksten opgenomen tegen het heersende systeem en de onderdrukking van de vrouw. De kunst liet weinig aan de verbeelding over. Leuk waren enkele performances. Twee mannen die als planeten om elkaar heen draaiden en een vrouw die doorlopend gedichten voorlas.
Hierna was het tijd om verschillende galleries te bezoeken. Daar zag ik kunst zoals ik die wat meer gewend ben. Enorme foto’s en schilderijen van mensen, dieren en landschappen. Netjes opgehangen in stille ruimtes met een man achter een computerscherm in een hoek.
Het was een goede dag waarbij ik de kunst eerder interessant dan mooi vond. Ik denk dat ik nog wat meer moet oefenen met kunst kijken de komende tijd.

Werkbespreking

We hadden de eerste werkbespreking van het studiejaar. Iedereen had extra zijn best gedaan om veel werk te maken. Het was een komen en gaan van tassen, kisten, karretjes, mappen, vuilniszakken. Bij de deur van het lokaal stapelde de kunst zich op alsof het niets was. De bespreking was met een gemengde groep van eerste- en tweedejaars. Je voelde de spanning.
De docenten deelden hun observaties en adviezen, de studenten hielden hun mond.
De laatste werkbespreking van het afgelopen jaar was blijkbaar confronterend geweest. Bijna hadden alle tweedejaars hadden een of andere blokkade gehad. De eerstejaars waren nog onbevangen, maar ook wel zenuwachtig om hun persoonlijke werk aan de wereld te tonen.
Iedereen kreeg wat persoonlijke feedback, maar heel veel feedback kwam op het zelfde neer. Maak meer, experimenteer, varieer met materialen, kleuren, vormen, strepen, vlakken, posities, contrast. Wat dient zich aan? Zoek grenzen, bouw voort. Maar wel vanuit wat je al hebt. Zoek je idioom. Wees vrij. Exposeer niet, want commentaar kan blokkerend werken. Blijf niet hangen in een onderwerp of thema, omdat je je daarbij thuis voelt. Juist dan moet je doorgaan met het onverwachte.
Dit laatste advies had ik precies nodig. Ik ben de laatste weken best wel blij met mijn sculpturen en tekeningen, maar de volgende gaat steeds meer op de vorige lijken. Ik moet mezelf verrassen dus.
Hoe het verder gaat? Je ziet het vanzelf op deze site.

Toelating

Het is gelukt, ik ben aangenomen op de deeltijd kunstacademie. Wat was het een spannende en leerzame dag.
Het idee om me aan te melden voor de kunstacademie is nog maar drie weken geleden ontstaan. Het was mevrouw Di Basi die er mee kwam, nadat ze me weer de hele vakantieweek had zien kliederen in mijn schetsboek. Wow, wat goed idee. Zou het kunnen? Ik ging meteen op zoek. Het aanbod van deeltijd kunstopleidingen is heel beperkt, maar ik was meteen enthousiast over de opleiding in Utrecht. Ik kon nog op de lijst komen voor de toelating van drie weken later. Er had zich iemand afgemeld. Lucky me.
Tja, en toen moest ik als een gek “werk” gaan maken. Aankomen met mijn schetsboek was vast niet genoeg. Ik heb geplakt, gebouwd, gezaagd, geschilderd, getekend, gefotografeerd en video’s gemaakt. Ik knutselde nog een aardige collectie bij elkaar.
De toelating was strak georganiseerd. Iedereen had een eigen tijdsslot. Je kreeg 10 minuten om het werk neer te zetten en vervolgens was er een gesprekje met een docent. Tenminste dat was de bedoeling. Bij mij ging er iets fout in de planning, waardoor ik langer moest wachten, maar ook geen 10 minuten opbouwtijd kreeg. De docent liep samen met mij naar het lokaal en het gesprek begon meteen tijdens het uitpakken van mijn werk. Ik had helemaal nagedacht over de volgorde en het verhaal van mijn brouwsels, maar daar kwam niets van terecht. Alles ging kriskras door elkaar en ik kreeg een stortvloed aan vragen en feedback. Het voelde alsof ik weer examen moest doen. Alsof ik een middelbare scholier was tijdens een mondeling. Zeer ongemakkelijk. Geen enkel teken of het okay was wat ik had laten zien of dat ik zou worden aangenomen. In de auto naar huis voelde ik me gefrustreerd en enigszins ongelukkig. Dat me dit nog eens zou overkomen op mijn leeftijd. Voor mijn gevoel had ik mijn ziel op tafel gelegd en was daar een oordeel over geveld. En niet persé positief. Ik belde vanuit de auto meteen mijn jongste dochter die er al wat jaartjes kunstacademie op heeft zitten. Ik kon opeens helemaal begrijpen hoe zij zich soms voelt na beoordelingen.
Nadat ik de feedback een tijdje had herkauwd, kon ik het wel waarderen. Het waren suggesties waar ik meteen iets mee kon. Mijn motivatie om naar de academie te gaan sloeg weer om naar de positieve kant.
En het is gelukt. Vanavond kreeg ik een mailtje dat ik in september mag beginnen in een groep met 14 medestrudenten. Zin in! Al zie ik ook al een beetje op tegen de beoordelingen. Maar daar word je groot van zullen we maar zeggen. Maakt niet uit hoe oud je bent.

Vijf boeken

In de krant staat een portretje over Splinter Chabot die in een grote strandstoel zit op het strand van Scheveningen met vijf boeken bij zich. Hij leest ze die middag allemaal. Volgens Splinter kan je interessante verbindingen leggen tussen de boeken als je ze tegelijkertijd leest.
Ik vind het wat overdreven, maar realiseer me dat ik op dit moment ook in vijf boeken aan het lezen ben. Een biografie over Boeddha, Getting Things Done, Verdraaide Organisaties, Backbone en Made in Europa. En verdraaid, je gaat automatisch verbindingen leggen. Vooral het boek van Wouter Hart over leven en werken vanuit de bedoeling is daarbij een mooie inspiratiebron. Is dat immers niet wat Boeddha deed, wat grote kunstenaars doen, wat ieder man zou moeten doen? En wat echt gaat lukken als je via Getting Things Done je hoofd hebt leeggemaakt van alle ruis zodat er ruimte is om te doen wat de bedoeling is?