Handig

Ik heb geen twee linkerhanden, maar echt handig ben ik ook niet. Als ik een klusje aanpak, dan moet ik nogal eens iets twee keer doen, omdat het de eerste keer net niet helemaal lukte. Daarnaast is mijn afwerking vaak slordig, waardoor de verbetering toch net wat minder lijkt op een verbtering. Ook kan ik niet klussen zonder het uiten van de nodige krachttermen. Iets waar mijn gezin zich nogal aan kan storen.
Als ik dit zo schrijf, is het een wonder dat ik nog wel eens een hamer of zaag oppak. Afgelopen weekend heb ik mezelf overwonnen. Ik heb een nieuw, tweedehands Borettiformuis geplaatst in de keuken en zelf aangesloten op het gas. Het ging in een keer goed en het ziet er prachtig uit.
Het is me helaas niet gelukt om niet een paar keer te vloeken tijdens het zagen en schroeven, maar het is me vergeven. Iedereen is blij en heeft al een keer gekookt. Waar zo’n klusje al niet toe kan leiden. Ik heb nu al zin om ook de rest van de keuken aan te pakken.

Bloemenapp

Mevrouw Di Basi is twee weken in het buitenland op familiebezoek. Ze heeft mij gevraagd om op de tuin te passen. Een hele opgave met tientallen vierkante meters rozen, groenteplantjes en bloemen. Mijn werk bestaat vooral uit sproeien en onkruid wieden. Ik merk dat ik dit best leuk vind, maar ook wel wat stressvol. Ik ben namelijk iemand die vooral van de tuin geniet als decorum en geen enkele bloem bij naam kent. Dit heeft als risico dat ik planten makkelijk zie als onkruid. Hoe vaak heb ik al op mijn donder gehad als ik met de motormaaier weer een zeldzame plant had gekortwiekt. Ik vergeet steeds wat onkruid is en wat niet.
Daar is sinds gisteren verandering in gekomen. Ik heb de app Pl@antNet geïnstalleerd op mijn telefoon. Wat is dat handig. Fotootje maken en je weet meteen welke plant het is. Nu is de uitdaging nog om dat te onthouden, maar met deze persoonlijke plantengids op zak gaat dit makkelijker dan ooit.

Bosmaaier

Terwijl ik dit stukje aan het schrijven ben, hoor ik drie bosmaaiers. Best veel voor een dorp van nog geen vijftien huizen.
O, wat is het zeurderige, doordringende en harde geluid irritant.
Het lijkt alsof de bosmaaier het favoriete gereedschap van de Fransen is. De afgelopen dagen hoor ik overal bossmaaiers. Soms snap ik de functie heel goed. Overmorgen is hier het jaarlijkse dorpsfeest en dan moet er een plek struikvrij gemaakt worden voor de feesttent. Ook moet het kerkhof er goed bij liggen natuurlijk. Maar bij de oevers van de Tarn, het stuwmeer of bovenop de berg, zie ik niet meteen het nut van de bosmaaier. En ook al is dat nut er wel, het geluid blijft heel irritant. Zeker als je rustig op vakantie bent.
Zou het een teken zijn dat ik zelf zo’n bosmaaier moet kopen thuis? Ik stel dit al een paar jaar uit, maar ik weet dat mijn buren het zeer zouden waarderen als het gras onder het hek wat korter is.

Man en hout

Vorig jaar was er een tijdje een hype rond het boek De man en het hout. Het boek gaat over kappen, hakken, stapelen en het in de fik steken van hout. In DWDD bespraken stoere BN-ers hun liefde voor houtwerk. Ik was jaloers. Ik stook al 10 jaar elke winterdag een houtkachel, maar had nog nooit zelf gezaagd of gehakt. Ik durfde niet.
Tot dit weekend. Deze winter waren twee bomen van mijn erf omgewaaid in het weiland van de buurman en die moesten weg voordat hij ging mesten. Ik heb een kettingzaag gekocht en ben gewoon begonnen. Wat een plezier. De zaag ging door de bomen als een warm mes door de boter. Binnen een mum van tijd lagen er prachtige houtstammen op het erf om te splijten. Ik kon er niet genoeg van krijgen.
Als bonus heb ik ook eindelijk een activiteit gevonden die mijn puberzoon leuk vindt om samen met zijn vader te doen. Mannenwerk.

Beukenhaag

De lente is de mooiste tijd van het jaar. Dan weet ik weer waarom het zo leuk is om buiten te wonen. De natuur verandert waar je bij staat. ’s Ochtends zie je alleen nog zwarte grond en ’s avonds is er opeens het eerste groene teken van een slaplantje. Of is een tulp tot bloei gekomen. Of heeft de bloesem in de perenboom plaats gemaakt voor groene blaadjes.
De beukenhaag is voor mij kampioen verrassingen. De hele winter blijft de haag haar blad houden. Bruin en dor weliswaar, maar altijd vol. Deze lentedagen ontstaan er dan opeens groene plekken. Zomaar willekeurig. Onder, boven. En elke dag een paar meer. De haag ziet er uit als een levend impressionistisch schilderij. Prachtig. Het proces kan mij niet lang genoeg duren. Dit  komt ook wel een beetje, omdat ik weet dat ik aan het werk moet als de haag weer helemaal groen is. Dan begint het jaarlijkse snoeiwerk. Nog even niet gelukkig.