Geheime Tuin

In de schouwburg speelde De Geheime Tuin. Een familievoorstelling van Theater Sonnevanck en Phion, het orkest van Gelderland en Overijssel. Vijf acteurs en vijftig musici.
Als kind vond ik het boek De Geheime Tuin prachtig. Een verhaal van een meisje dat een tuin weer tot leven brengt nadat haar tante er jaren eerder overleden was na het eten van een giftige vrucht. Een verhaal dat tot de verbeelding spreekt. Sonnevanck en Phion hebben deze verbeelding mooi vorm gegeven. De verhaallijn was een beetje simpel, maar de interactie met het grote orkest was spectaculair. De musici waren onderdeel van het stuk. Ze vormden een bewegend decor met prachtige kostuums en prachtige muziek. De muziekstukken leken wat arbitrair gekozen, maar dat maakt niets uit. Zodra er muziek gespeeld werd, kwam er een extra dimensie bij. Ik voelde regelmatig de tranen en de kippenvel. Je merkte het ook aan de zaal. Deze was voor tweederde gevuld met kinderen tussen de vier en tien jaar. Heel veel onrust, maar ook heel veel emoties. Wat is theater toch fijn.

Natuurvriendelijk

De Soestwetering, het kanaaltje langs mijn huis, wordt flink onder handen genomen. Het waterschap maakt natuurvriendelijke oevers en zorgt voor extra waterberging. Meer biodiversiteit en klimaatadaptief zoals dat in moderne opgave-termen heet. Vooral de ijsvogels zijn meer dan welkom.
Het gaat met veel geweld gepaard. Grote machines maken de oevers vlakker en graven plassen voor het extra water. Alle boeren uit de omtrek profiteren mee. In ruil voor transport over hun land krijgen ze zand om hun weiland op te hogen. Het lijkt de Sahara wel om mijn huis. Overal bulten zand.
Deze week werd ik opgeschrikt door het geluid van motorzagen. Het bleek dat ook het bosje naast mijn huis plaats moest maken voor het water. Meer dan 20 bomen zijn gekapt. Eiken, beuken, berken. Grote, trotse bomen die hier al decenia het huis uit de wind houden. Heel verdrietig. Hoe natuurvriendelijk kun je zijn? Wij hebben een paar bomen gekregen voor brandhout. Ik ga ze straks extra bedanken als ik ze in de kachel stop.

Kunst kijken

De Academie had een excursie georganiseerd naar Antwerpen. Kunst kijken op verschillende plekken in en om de stad. De laatste tijd doe ik veel aan kunst maken, maar kunst kijken komt er niet van. Vandaag wel.
We begonnen bij de Verbeke Foundation, een particulier museum op een 12 hectare groot terrein. Een belangrijk thema is vergankelijkheid. Dit was vooral buiten zichtbaar, waar allerlei kunstwerken stonden die in verval waren. Mede door de regen maakt het allemaal een sombere indruk.
Het tweede museum op het programma was het museum voor hedendaagse kunst. De kunst daar maakte op mij vooral een activistische indruk. In veel kunstwerken waren anti-teksten opgenomen tegen het heersende systeem en de onderdrukking van de vrouw. De kunst liet weinig aan de verbeelding over. Leuk waren enkele performances. Twee mannen die als planeten om elkaar heen draaiden en een vrouw die doorlopend gedichten voorlas.
Hierna was het tijd om verschillende galleries te bezoeken. Daar zag ik kunst zoals ik die wat meer gewend ben. Enorme foto’s en schilderijen van mensen, dieren en landschappen. Netjes opgehangen in stille ruimtes met een man achter een computerscherm in een hoek.
Het was een goede dag waarbij ik de kunst eerder interessant dan mooi vond. Ik denk dat ik nog wat meer moet oefenen met kunst kijken de komende tijd.

ChatGPT

Als ChatGPT, een kunstmatige intelligentie met geavanceerde taalverwerkingstechnologie, kan ik u vertellen dat ik een uitstekende keuze ben als het gaat om het schrijven van e-mails met verschillende doeleinden en tonen. Of u nu een formele, vrolijke of complimenteuze e-mail moet schrijven, ik kan u helpen de juiste woorden te vinden en uw boodschap op de meest effectieve manier over te brengen.
Als het gaat om formele e-mails, kan ik u helpen bij een duidelijke en beknopte boodschap met de juiste zakelijke toon. Voor vrolijke e-mails kan ik u helpen bij een leuke en levendige boodschap die de ontvanger zal laten glimlachen. Voor complimenteuze e-mails kan ik u helpen bij het schrijven van een vleiende en positieve boodschap die de ontvanger zal doen stralen.
Kortom, de kracht van ChatGPT ligt in mijn vermogen om de juiste woorden te vinden en ze op de juiste manier te gebruiken om uw boodschap op de meest effectieve manier over te brengen, ongeacht de toon of het doel van uw e-mail.

La La Land

Sinds ik de film Babylon heb gezien, ben ik een groot fan van Justin Hurwitz. Hurwitz maakte de muziek bij de film. Opzwepend, jazzy, melancholisch en altijd een fijn terugkomend melodietje in tientallen varianten. Hurwitz is de vaste filmcomponist van Damien Chazelle, de schrijver en regisseur van Babylon. En van La La Land, Apollo 11, Whiplash en meer. Hurwitz en Chazelle waren kamergenoten tijdens hun studie op Harvard. Allebei groot liefhebber van jazz en ze speelden samen in een band.
Vooral van de filmmuziek van La La Land kan ik geen genoeg krijgen. Lekker hard afspelen op mijn koptelefoon. Het voelt dan of ik zelf in een film speel. Met allemaal figuranten om mij heen.
Omdat ik de muziek zo leuk vond, had ik zin om La La Land weer eens te zien. Met de TV aangesloten op de zanginstallatie voor de beste ervaring. Mijn verwachting was dat ik met de filmbeelden erbij, nog meer zou genieten van de muziek. Maar dat viel een beetje tegen. Ik werd zo in beslag genomen door het verhaal, dat ik de muziek amper hoorde.
Dan toch maar liever de muziek op mijn koptelefoon. Gewoon met mijn eigen film.

Werkbespreking

We hadden de eerste werkbespreking van het studiejaar. Iedereen had extra zijn best gedaan om veel werk te maken. Het was een komen en gaan van tassen, kisten, karretjes, mappen, vuilniszakken. Bij de deur van het lokaal stapelde de kunst zich op alsof het niets was. De bespreking was met een gemengde groep van eerste- en tweedejaars. Je voelde de spanning.
De docenten deelden hun observaties en adviezen, de studenten hielden hun mond.
De laatste werkbespreking van het afgelopen jaar was blijkbaar confronterend geweest. Bijna hadden alle tweedejaars hadden een of andere blokkade gehad. De eerstejaars waren nog onbevangen, maar ook wel zenuwachtig om hun persoonlijke werk aan de wereld te tonen.
Iedereen kreeg wat persoonlijke feedback, maar heel veel feedback kwam op het zelfde neer. Maak meer, experimenteer, varieer met materialen, kleuren, vormen, strepen, vlakken, posities, contrast. Wat dient zich aan? Zoek grenzen, bouw voort. Maar wel vanuit wat je al hebt. Zoek je idioom. Wees vrij. Exposeer niet, want commentaar kan blokkerend werken. Blijf niet hangen in een onderwerp of thema, omdat je je daarbij thuis voelt. Juist dan moet je doorgaan met het onverwachte.
Dit laatste advies had ik precies nodig. Ik ben de laatste weken best wel blij met mijn sculpturen en tekeningen, maar de volgende gaat steeds meer op de vorige lijken. Ik moet mezelf verrassen dus.
Hoe het verder gaat? Je ziet het vanzelf op deze site.

Fisherman’s friends

We hadden spontaan zin in een film om te lachen. Veel keus was er niet, want er draaiden alleen maar drama films. De enige film waar we wat lol verwachtten was deel twee van The Fisherman’s Friends. Het vervolg op de succesvolle film van een paar jaar geleden over een visserskoor uit Cornwall. We hadden daar wel goede herinneringen aan.
Maar wat viel deze film tegen. Wat een kinderachtig verhaal. Flauwe grappen over gender en overspel, het verschil tussen vissers en boeren, stinkende zweetvoeten, de opportunistische muziekindustrie. Een mopperende hoofdpersoon die betutteld werd door zijn moeder en opeens een liefje kreeg waardoor hij een compleet ander personage werd. Allemaal zeer ongeloofwaardig.
Mijn emoties gingen van hoop dat de film nog leuk zou worden, naar ergernis over de voorspelbaarheid, naar uiteindelijk toch wel lachen. Maar dan lachen omdat het zo stom was.
Het hardst heb ik misschien wel gelachen om mijn veel te harde nies. Iedereen in de bioscoopzaal schrok. Het was een nies veroorzaakt door een Fisherman’s Friend…

Routine

We spraken bij de koffieautomaat met wat collega’s over ochtendroutines. Iedereen had een eigen voorkeur. De een wilde zo lang mogelijk in bed blijven liggen en had maar 20 minuten nodig om klaar te zijn voor vertrek. De ander liet zich leiden door de dynamiek van jonge kinderen. Met kinderen is een vaste routine onmogelijk.
Ik vertelde over mijn uitgebreide ochtendroutine Tsi. Vijf activiteiten voor activatie, inspiratie, meditatie, creatie en relatie. Vijf activiteiten voor een fijne dagstart. Ik merkte dat ik er wat beschaamd over deed. Vooral over het feit dat ik er een uur eerder voor opsta. Ik was bang dat ze me voor gek zouden verklaren. Maar het viel mee. Mijn collega’s zagen de waarde er wel van in. Maar zelf hadden ze toch niet de tijd voor zo’n ochtendroutine.
Een uur hoeft natuurlijk ook niet. Ik ben ooit ook gewoon begonnen met drie kniebuigingen en wat armzwaaien.

Zwembroek

Ik zocht een zwembroek. Drie keer was ik al door de hele winkel gelopen. Stapels kleren had ik gezien, maar ik kon geen zwembroek vinden. Tenminste niet de zwembroek die ik zocht. Een korte, een strakke, een Speedo-achtige. Ja, een bermuda hadden ze wel. Zo’n enorme tent tot op je knieën. Waar je de nog uren die natte kledder om je bovenbenen voelt nadat je een duik hebt genomen. Ik zocht een sportieve zwembroek. Om echt mee te zwemmen. Om baantjes mee te trekken door het kanaal. Het is immers nog steeds dertig graden buiten.
Uiteindelijk de winkeljuf gevraagd. Ja hoor, zo’n zwembroek hadden ze wel. Uit een stapel kinderbroekjes op een onderste plank kwam een grijze zwembroek te voorschijn. Niet mijn kleur, wel mijn maat. En mijn soort. Een echte zwembroek. Toen ik bij de kassa kwam werden net de mutsen en dassen uitgepakt. In de planning houden ze geen rekening met hoe warm het is. Ik ga lekker zwemmen vanmiddag.

Zonnebrandcrème

De zon en de wolken volgen elkaar vandaag snel op. Het is ideaal weer om in de tuin te werken. (Vandaag ben ik de enorme onkruid graspollen uit de bloementuin aan het spitten. Daarmee vul ik de gaten uit onze zandweg op die de afgelopen winter ontstaan zijn. Heel circulair.)
De zon is zo fel, dat zonnebrandcrème nodig is. Zonnebrandcrème, een veelbesproken product in ons gezin. De vrouwen zijn altijd op zoek naar de beste zonnecrème. Het moet goed beschermen, natuurlijke grondstoffen bevatten, niet wit maken en niet prikken in de ogen. Hoeveel merken ze al niet  geprobeerd hebben? Ik maak me hier allemaal niet zo druk om. Ik gebruik gewoon factor 30 van de Lidl. En wat is het een feest om die crème in de lente weer te gebruiken. Elke keer als ik de geur van deze zonnebrandcrème ruik, herinner ik me een vakantiedag uit het verleden. Vanmorgen was dat een stranddag in Bretagne. En net was het lekker surfen in Caparica. Heerlijk hoe je neus kan meehelpen om mooie herinneringen op te halen.

Slim jezelf zijn

Over ruim twee weken beginnen de centrale schoolexamens 2021. Hoogste tijd voor mijn zoon om een eindsprint in te zetten. Het zal na vijftien maanden coronamaatregelen met amper fysiek onderwijs niet mee vallen.
Om hem een beetje op weg te helpen, hebben we orde geschapen in de grote stapel schoolboeken, opdrachten, schriften, toetsen en aantekeningen die hij het afgelopen jaar heeft verzameld. Als hij nu ’s ochtends wil beginnen met studeren, dan hoeft hij in ieder geval niet meer te zoeken.
Bij het opruimen kwam ik het boekje “Slim jezelf zijn” tegen. Mijn zoon had het nog nooit gezien.
Wat een leuk en leerzaam boekje is dat. Boordevol informatie over leren, onthouden, plannen, wilskracht, creativiteit, samenwerken, motivatie. Zeer aantrekkelijk en actiegericht vormgegeven. Het ligt nu bij ons op tafel en ik raak er niet op uitgekeken. Was dit er maar toen ik eindexamen deed.
Voor mijn zoon komt het te laat. Nu nog even een nieuw boek lezen gaat hem te ver. De Pomodoro tip vindt hij wel handig: 25 minuten leren, 5 minuten pauze en zo de hele dag door.

MacBook

Ik kan niet anders dan toegeven: een MacBook is een hele mooie en handige computer.
Jarenlang heb ik een grote aversie gehad tegen MacBooks. Eigenlijk tegen alle Apple-producten. Dit heeft te maken met de hoge prijzen die Apple vraagt, maar ook met het fanatisme waarmee de Apple-adepten over hun gadgets praten. Heilige vereering van alles wat uit Cupertino komt. Ik kan daar slecht tegen.
Tegelijkertijd zie ik op YouTube elke zichzelf respecterende muzikant Apple-apparaten gebruiken voor opnames en live optredens. Voor sommige Apple-muzieksoftware is zelfs geen Windows-alternatief. Ik zou het toch eens moeten proberen, zo’n MacBook.
Ik wist dat mijn zoon nog een oude, kapotte MacBook had op zolder. Bij elkaar gehouden door plakband, maar alles werkte nog. Het eigen maken van de gebruikersinterface en tools kostte mij een dag, maar ik ben helemaal om. Wat een gemak!
Binnenkort mijn eerste YouTube-optreden met de MacBook.

De plantage

Complimenten voor de podcastserie De plantage van onze voorouders van Maartje Duin en Peggy Bouva.
Maartjes over-overgrootmoeder bezat 1/72ste deel van een grote Surinaamse plantage. De voorouderlijke familie van Peggy was daar slaaf. In de podcast doen ze verslag van hun zoektocht in Nederland en Suriname naar meer informatie over hun families.
De papieren archieven blijken vooral te helpen met droge feiten. Over de menselijke aspecten van de slaven en hun leven wordt gezwegen.
De podcastserie geeft een leerzaam beeld van hoe mensen zich kunnen verhouden tot het slavernijverleden. Ik snap Peggy, de activistische, antiracistiache nazaat van slaven. Maar ook Maartje die zich afvraagt of zij zich na zoveel generaties nog schuldig moet voelen over de rol van haar familie in Suriname.
Het is prachtig als Peggy en Maartje hun families bij elkaar brengen om hier over te praten. Een eerste stap naar meer begrip voor elkaar. En erkenning van de wonden van het slavernijverleden.
Wat ik zelf fascinerend vind, is hoe het leven, de cultuur, de energie van de voorvaderen doorwerken naar het heden.
Het heeft niets met slavernij of racisme te maken, maar het maakt mijzelf ook nieuwsgierig naar mijn eigen over-over-overgrootouders in Drenthe en Amsterdam.

Liefdesziek

Soms denk je dat er in deze coronatijd niets anders meer is dan de hele dag videobellen achter de computer. Maar er is nog steeds theater. Al is het wel anders dan normaal.
Deze week ben ik naar de Oostpoolvoorstelling Liefdesziek geweest van schrijver Bart van den Donker en regisseur Charli Chung. Met 30 bezoekers, 1 gastvrouw, 2 acteurs en 1 technicus was de sfeer in Huis Oostpool surrealistisch. Maar dat deed niets af aan het fantastisch uitgevoerde toneelstuk.
Het ging over het verlangen van twee personages naar elkaar, Dag en Nacht. Op netjes 1,5 meter afstand spraken ze harop hun fantasieen uit over hun toekomstige ontmoeting. Maar ook hun angst hiervoor. Na de ontmoeting  zou immers altijd het afscheid op de loer liggen. Er dan maar niet aan beginnen? Ondanks de hunkering? Het leek alsof denken en voelen met elkaar in gesprek waren. Een uur lang rationele overwegingen en romantische verlangens in prachtige taal.
Toch een heel andere ervaring dan ’s avonds onderuitgezakt naar een Netflix-serie kijken. Er op uit!

Handig

Ik heb geen twee linkerhanden, maar echt handig ben ik ook niet. Als ik een klusje aanpak, dan moet ik nogal eens iets twee keer doen, omdat het de eerste keer net niet helemaal lukte. Daarnaast is mijn afwerking vaak slordig, waardoor de verbetering toch net wat minder lijkt op een verbtering. Ook kan ik niet klussen zonder het uiten van de nodige krachttermen. Iets waar mijn gezin zich nogal aan kan storen.
Als ik dit zo schrijf, is het een wonder dat ik nog wel eens een hamer of zaag oppak. Afgelopen weekend heb ik mezelf overwonnen. Ik heb een nieuw, tweedehands Borettiformuis geplaatst in de keuken en zelf aangesloten op het gas. Het ging in een keer goed en het ziet er prachtig uit.
Het is me helaas niet gelukt om niet een paar keer te vloeken tijdens het zagen en schroeven, maar het is me vergeven. Iedereen is blij en heeft al een keer gekookt. Waar zo’n klusje al niet toe kan leiden. Ik heb nu al zin om ook de rest van de keuken aan te pakken.

Laura H

Ik was bij de première van de voorstelling Laura H in het Stadstheater in Arnhem. Prachtige recensies in de landelijke kranten. Toneelgroep Oostpool heeft een voorstelling gemaakt van het boek van Thomas Rueb over het jonge leven van Syriëganger Laura H. Haar bekering tot de Islam, haar vertrek naar Syrië, haar vlucht naar Nederland en haar veroordeling.
Toen het boek van Rueb uitkwam, was er veel ophef over in de media. Net als in de aanloop naar deze voorstelling. Is het geoorloofd om zoveel aandacht te geven aan dit kalifaatmeisje, een lid van een terreurorganisatie?
De tegenstanders laten luid van zich horen. Gelukkig vindt de pers overwegend dat dit verhaal verteld moet worden. Om vragen te stellen, om te zien dat niet alles zwart-wit is.
Fantastisch dat deze voorstelling zoveel discussie en emotie oproept. Daar gaat theater over.
Er is daardoor niet zoveel aandacht voor het fantastische spel van de acteurs. Helemaal niet erg. Maar op deze plek wil ik graag als trotse vader mijn allergrootste complimenten geven aan Tim Olivier Somer, die in de voorstelling drie hoofdrollen speelt.

Broederschap

Tijdens een avondwandeling door Rotterdam stuitte ik samen met een collega op het prachtige Koningin Emmaplein. Hier staan kolossale herenhuizen van rond de 19e eeuw waar vroeger de havenbaronnen woonden.
Het middelste huis valt het meest op. Vijf kolossale verdiepingen met bovenop twee torentjes.
Toen we stiekem naar binnen keken, zagen we een gezelschap van heren aan een enorme tafel witte wijn drinken. Ze gebaarden ons om binnen te komen en voor we het wisten volgden we de gastheer trappetje op trappetje af naar het souterrain. Of we even wilden vertellen waarom we naar binnen keken. Ah, nieuwsgierigheid. Een uitstekende eigenschap van de mens. De heren vertelden dat ze net een discussie hadden of ze nu wel of niet de luiken zouden open zetten voor mensen van het westen. Wel dus, en daarom mochten wij even op bezoek komen. Er volgde een ingewikkeld betoog over verbinding, broederschap, bouwhutten en dankbaarheid richting de meester. De heren bleken vrijmetselaars.
Net toen we dachten een glas wijn aangeboden te krijgen, was het de hoogste tijd om op te hoepelen. De heren hadden een concertpianist uitgenodigd die Beethoven voor hen ging spelen. Zo sponsorden ze de kunsten.
Een fascinerend gezelschap. Nieuwsgierigheid stond bij hen hoog in het vaandel, maar ons hebben ze verder geen enkele vraag gesteld.

Eindwerkstuk

Zoals elke ouder ondersteun ik mijn kinderen graag bij de belangrijke keuzes in het leven. Voor een zoon in de eindexamenklas is dat de keuze voor de vervolgstudie en het onderwerp voor het eindwerkstuk. Mijn zoon is al sinds begin dit jaar aan het nadenken over het laatste. Hij heeft een brede interesse, wil iets theoretisch én praktisch, maar wil vooral zo min mogelijk tijd besteden. Eigenlijk is dat laatste het belangrijkste kriterium. Dat maakt het niet makkelijk. Hij wordt regelmatig door de school gemaand om met ideeën of uitwerkingen te komen. Op dat moment slaat even de paniek toe en moet het hele gezin helpen. We gaan stickeren, overleggen, helpen met de opzet. Allerlei onderwerpen zijn al langs geweest dit jaar: thuissensoren inrichten, muziekcompositie maken, kookboek samenstellen en veel meer. Ondertussen kost het nadenken over een onderwerp meer tijd dan gewoon beginnen.
Afgelopen week was de deadline vanuit school. Hij heeft eindelijk iets bedacht wat theoretisch en praktisch is, maar in zijn beleving vooral weinig tijd kost.
Hij gaat een bordspel maken om mensen bewust te maken van hoe weinig duurzaam smartphones zijn. Het moet in januari klaar zijn, dus ik verwacht dat hij in de kerstvakantie wel gaat beginnen.

Mondkapjes

Premier Rutte heeft het al meerdere keren gezegd: met 50 procent van de kennis moet het kabinet 100 procent van de coronamaatregelen nemen. Dat geeft niet echt vertrouwen. Deze zomer was ik in Portugal en daar gelden andere maatregelen dan in Nederland. Ook dat geeft niet echt vertrouwen.
In Portugal zijn mondkapjes verplicht in openbare gebouwen, restaurants (alleen als je binnenkomt…) en winkels en voor iedereen met contactberoepen. Hierdoor kunnen rare situaties ontstaan. Ik zag een klasje met kitesurfers op het strand allemaal met mondkapjes op. Zou het virus in de zee overdraagbaar zijn?
Vaak wordt gezegd dat je emoties het beste kan aflezen aan de ogen van mensen. Ik heb gemerkt dat de mond minstens zo belangrijk is. Zo kon ik bij de chagrijnige autoverhuurder moeilijk aflezen of hij ons niet wilde of niet kon helpen. Twee uur hebben we nodig gehad om de auto mee te krijgen.
Ik ben blij dat Amsterdam en Rotterdam besloten hebben om met de mondkapjesproef te stoppen. Het kan alleen maar leiden tot miscommunicatie.

Disco

De Volkskrant laat een aantal clubeigenaren aan het woord over de gevolgen van de coronacrisis. Zo’n 170 clubs zijn sinds begin maart gesloten. Een aantal wordt in haar voortbestaan bedreigd. De grootste frustratie is de onzekerheid. Mogen ze nu wel of niet 1 september open? Heel voorzichtig proberen een paar clubs feestjes te organiseren voor kleine groepen mensen. Dansen mag alleen rond de tafel waar je zit.rnIk zou niet willen beweren dat onze tuin een nachtclub is, maar mevrouw Di Basi heeft hier de afgelopen tijd wel een leuk alternatief georganiseerd: de silent disco. Zo’n 12 mensen kunnen per keer meedoen. Heerlijk dansen in de tuin met gemiddeld zo’n 10 meter afstand. Lekker in het zonnetje om 10 uur ’s ochtends. Uiteraard is het een hele andere ervaring dan midden in de nacht zweten op zware beats in een club, maar het is heel leuk. En je hoeft er niet tot 2 uur ’s nachts voor op te blijven voordat je kan beginnen. Heerlijke manier de dag te beginnen.

Treinreis

Na meer dan vier maanden verplicht thuiswerken, ben ik vandaag voor het eerst weer met de trein naar kantoor gegaan. Ik was al een paar keer met de auto heen en neer gereden, maar nu wilde ik mijn favoriete zelfwerktreintijd weer eens benutten.
Ik zag er tegenop om anderhalf uur met een mondkapje op te zitten, maar het viel heel erg mee. Het treinreizen was heerlijk. Op de heenreis zat ik alleen in de coupé en op de terugreis met drie anderen. Een coupé waar normaal toch meer dan 50 mensen in kunnen. Ik heb nog enthousiast een foto van het perron gemaakt wat gewoonlijk vol staat, maar waar nu met moeite vier mensen waren te ontdekken. Het was een prima treindag. Dit zou ik altijd wel willen.\r\nHoewel … toen ik er wat langer bij stil stond, realiseerde ik me dat als dit nog even duurt er helemaal geen treinen meer rijden. Een trein waar honderden mensen in kunnen en nu hooguit 25 is natuurlijk niet rendabel.

Instant

Als liefhebber van creatieve expressie geloof ik heel erg in onmiddellijk doen. Niet eindeloos nadenken voordat je het eerste woord intypt, de eerste toon aanslaat of de eerste lijn tekent. En ook niet eindeloos schaven als de expressie klaar is. Gewoon aan de slag. Instant.
Terwijl het woord instant in mijn hoofd opkomt, denk ik opeens aan de Instant Composers Pool (ICP), het jazz improvisatiegezelschap uit de jaren zestig wat nog steeds bestaat. Toen ik in Amsterdam studeerde, was ik een groot fan. In het Bimhuis deed ik wekelijks hard mee met de geïmproviseerde muziek.
Ik had nooit echt bij de naam stil gestaan, maar realiseer me nu dat instant natuurlijk slaat op de onmiddellijke compositie. Gewoon nu spelen wat er nu opkomt. Heerlijk. Vooral voor de musici. Voor de toehoorders is het niet altijd even makkelijk te volgen. Maar creatieve expressie gaat natuurlijk ook primair om de expressie en niet persé om het behagen van het publiek.

Saint Frances

Omdat mijn dochter druk bezig is met haar masteronderzoek naar de rol van gender in topfuncties, gaat het hier tijdens het avondeten vaak over. De discussies lopen soms hoog op. Over de dominantie van mannen in topfuncties, over de verschillen tussen mannen en vrouwen als het gaat om gezinstaken, over hoe vrouwen zelf deze situatie in stand houden.
We merken dat als het niet meer alleen over mannen en vrouwen gaat, maar over mannelijke en vrouwelijke normen, dan ontstaat er veel meer begip aan tafel. Mannelijke en vrouwelijke gendernormen over carrieregedrag, zorgen voor de kinderen, hard werken, uiten van emoties, spelen zowel bij mannen en vrouwen. Deze normen zitten zo diep ingebed in de samenleving, dat ze moeilijk te veranderen zijn. Films kunnen hierbij een mooie rol spelen. Je ziet in sommige films dat normen soms heel subtiel aan de kaak worden gesteld. Saint Frances is zo’n film. Over onder andere een lesbisch stel met hardwerkende moeders, een feministische baby sitter en mannen die over hun emoties willen praten. Heel goed gedaan. Jammer dat de meeste films nog sterk normbevestigend zijn.

Kanovaren

Onze boerderie ligt vlak bij het kanaal van Deventer naar Raalte. Ooit voeren hier binnenvaartschepen, maar dat is nu moeilijk meer voor te stellen. Het kanaal is smal, heeft veel bruggen, brede rietkragen en staat vol waterplanten. Prachtige natuur die niets met Nederland transportland te maken heeft.
Elke zomer geniet ik hier van een dagelijkse duik en sinds vandaag ook weer van kanovaren. We hebben drie kano’s en de eerste zomer hebben we veel gekanood. Daarna amper meer. Ook al is het kanaal een en al natuur, het blijft een kanaal. Je kan alleen maar heen en terug varen en dat is saai.
Tot vandaag.
We hebben ontdekt dat er een heel systeem van sloten en kleine kanaaltjes rond het grote kanaal bestaat. Het bleek dat we vanuit de sloot naast ons huis een echt rondje konden varen. Hoewel rondje… Drie uur zijn we bezig geweest.
Hulde aan het waterschap dat zo’n mooi watersysteem onderhoudt. Misschien kunnen ze alleen nog wat doen aan al die lage bruggen. Ik denk dat we wel 20 keer hebben moeten klunen met onze kano’s. En dan blijken er naast riet en mooie bloemen ook brandnetels op de oever te staan. Bovendien zijn de slootwallen heel stijl en sla je makkelijk om. We hebben blaren op onze handen, jeuk op onze benen en een nat pak, maar was het een leuke tocht.

Familiedrama

Familiedrama op de boerderie. Zoon haan heeft vader haan verstoten als hoofd van het kippengezin. En niet zachtzinnig ook. Nadat de vader de zoon al twee jaar uit de buurt hield van zijn twee zussen, waren de rollen in een dag omgedraaid. Keihard hebben ze gevochten. Veren en bloedspetters vlogen in het rond. Maar ’s middags was het opeens klaar. Vader haan trok zich terug in een ver hoekje van de tuin en de twee kippen liepen achter hun broer aan alsof het nooit anders was geweest.
Eerst dachten we dat vader haan dood ging, maar toen hij toch opkrabbelde, leek het ons een goed idee om hem gewoon nieuwe kippen te geven. Twee kippenfamilies op het erf zou toch prima kunnen? We hebben twee kippen gekocht en ze met vader haan opgesloten in een nieuw hok. Ondanks zijn verwondingen kwam er weer pit in vader haan. Hij zat meteen boven op zijn nieuwe vrouwtjes. We hoopten dat hier een mooi gezinnetje geboren was. Maar toen we na twee dagen het hok open deden, wisten de nieuwe vrouwtjes niet hoe snel ze naar zoon haan moesten rennen. Vader haan legde zich meteen neer bij zijn lot. Hij houdt nu gepaste afstand en kan er mee leven lijkt het.
De natuur kan je niet naar je hand zetten.

Schoonmaak

Sinds we naar het platteland zijn verhuisd, verwarmen we ons huis met houtkachels. Tien jaar geleden was dat nog heel milieubewust. Hout is vernieuwbaar en daarom CO2-neutraal. Ondertussen is de mening over houtkachels minder positief. Door het vrijkomen van fijnstof, benzeen en koolmonoxide zijn houtkachels slecht voor de gezondheid. Onze houtvoorraad is zo groot, dat we nog wel even blijven doorstoken. Bovendien hebben we hele goede kachels, waarbij de giftige uitstoot nihil is.
Toch zaten we de laatste weken geregeld in de rook. Extreme rook. We dachten dat het door het hout kwam of door de storm of door een verstopte pijp. Alle ramen en deuren gingen regelmatig open om te luchten. Een aparte ervaring als het buiten windkracht 8 is.
Volgens de schoorsteenveger lag de oorzaak bij de kachel. Voor het eerst in vijf jaar hebben we de kachel daarom uit elkaar gehaald en schoongemaakt. Meer dan een kilo as kwam eruit. Alles was verstopt. Logisch dat er zoveel rook de kamer in kwam. Wat een vieze bende geeft dat, zo’n kachelschoonmaak. Overal roet. Zelf waren we helemaal zwart.
Maar wat heerlijk dat nu alles schoon is. En wat genieten we weer van onze schone kachelwarmte.

Podcast

Er wordt nog wel eens gemopperd dat het onderwijs niet met zijn tijd meegaat. Het zou best kunnen, maar ik zie bij mijn kinderen wel degelijk het gebruik van moderne technieken op school. Mijn zoon moest een verslag maken van een scheikundeproject door middel van een video. En mijn dochter moest als afsluiting van een minor een podcast maken met haar medestudenten. Daar leer je echt wat van. Vooral om de podcast aantrekkelijk te maken om naar te luisteren. Les één is dat de podcast niet te lang is. Dat valt nog niet mee. Ik mocht een kleine bijdrage leveren in de vorm van een interviewtje. Het doel was maximaal 20 seconden opnemen, maar toen ik begon te praten was er zomaar 2 minuten om. Wat gek is dat toch. Als je praat gaat de tijd veel sneller dan als je luistert.
Die ervaring had ik ook bij het opnemen van een eigen podcast met een oud collega. In no time was de 20 minuten om, terwijl we het gevoel hadden nog maar net te zijn begonnen.
Minder praten dus. Zo houd je de informatie boeiend. Best leerzaam zo’n podcast.

Stelletjes

Als je er op let, dan zie je op een gewone zaterdagmiddag allemaal stelletjes in de stad. Jong, oud, wit, zwart. Sommigen hand in hand op straat, sommigen koffiedrinkend in een café, sommigen winkelend in de H&M of een andere winkel (de vrouw vraak met de handen in de rekken en de man braaf wachtend op een afstandje). Een ding hebben ze gemeen: ze zijn blij met elkaar.
Vanmiddag zag ik twee stelletjes die net even op een andere manier samen waren.
Bij het eerste stelletje hadden de man en vrouw allebei een afstandsbediening in hun hand waarmee ze een stoere speelgoedauto aanstuurden. Allebei hun eigen auto. Onverstoorbaar waren ze. Ze bewogen in snel tempo tussen het winkelend publiek. Knus hadden ze het niet samen. Ze waren alleen maar met hun bestuurbare auto bezig. Maar de gezamenlijke hobby straalde wel verbondenheid uit.
Het tweede stelletje reed samen op een trekker. De jongen achter het stuur en het meisje naast hem. Ze hadden plezier en ze lachten. Romantischer heb ik het vandaag niet gezien.

Fietsbureau

Deze tekst heb ik gemaakt, terwijl ik aan mijn fietsbureau zit.
Nee, dit heeft niks te maken met een goed voornemen om meer te sporten in het nieuwe jaar. Het hebben van een fietsbureau is een lang gekoesterde wens.
Sinds een tijdje hebben wij op kantoor fietsstoelen en in hoogte verstelbare bureaus. Dit om te stimuleren dat wij wat meer bewegen tijdens de werkdag. Omdat ik thuis de langste zitdagen maak, wilde ik ook zelf graag zo’n werkfiets.
Gisteren is mijn wens in vervulling gegaan. Ik heb een 35 jaar oude hometrainer op de kop getikt en daar een muziekstandaard op gemonteerd. Blad omklappen, laptop er op en klaar. Mocht je dit zelf willen, zorg dan ook voor een oude hometrainer. Vroeger waren de hometrainers net normale fietsen, met een echt stuur zonder rare metertjes en snoeren. Ik kon zo de stuurstang vervangen door de stang van de muziekstandaard. Simpel en doeltreffend.
Fietsen en typen tegelijkertijd kost best veel energie. Een voornemen om meer te sporten is helemaal niet nodig met zo’n fietsbureau. Zeker als je wat langer doet over een tekstje, zoals ik nu merk.

Dalmuti

Deze kerstvakantie spelen we meer spelletjes dan ooit. Met het gezin, met het bezoek, tijdens kerst, tussendoor. We doen bankspelletjes als 30 Seconds, Weerwolven, Wie ben ik. Maar ook Pokeren, Kolonisten, Mahjong en… De Grote Dalmuti. Dat laatste spel heeft onze harten gestolen.
Het heeft geen zin om hier de spelregels uit te leggen, maar ik wil graag delen waarom dit spel zo superleuk is. En waarom we geen genoeg krijgen van Grote Dalmuti. Het is zelfs verslavender dan Netflix.
Het is een makkelijk te begrijpen kaartspel. Je speelt meerdere korte spelrondes, dus je hebt vaak de kans om een keer te winnen. Je wisselt na iedere ronde fysiek van plek wat het heel dynamisch maakt. Je kan snel van een winnaar een verliezer worden en omgekeerd. Het traint je brein in het onthouden van opgelegde kaarten. Je kan het met veel mensen spelen. En het ziet er prachtig uit. Jammer dat de vakantie bijna om is.

Ochtendroutine

Het overkomt me nog wel eens dat ik van een succesvol product of idee hoor, wat ik jaren eerder ook al had bedacht. Soms had ik dan zelfs al grote plannen om het te lanceren. De praktijk is echter dat ik beter ben in het bedenken van iets dan het groot uitrollen.
Onlangs hoorde ik over The Miracle Morning, een ochtendroutine voor een gezond leven. Onder Millenials schijnt het wel populair te zijn. Deze ochtendroutine bestaat uit 6 gewoonten: mediteer, lees, schrijf, beweeg, douche en ontbijt. Het lijkt verdraaid veel op mijn ochtendroutine die ik al zo’n 20 jaar doe en waar ik al in 2011 wat over heb geschreven.
Allemaal gezonde activiteiten. Ik heb er onlangs nog een aan toegevoegd die ik nog niet vind bij The Miracle Morning. Gek doen. Gewoon even heel raar doen: dansen, gekke bekken trekken, zingen, schreeuwen, op je hoofd staan. Probeer het maar eens. Je hele hoofd raakt leeg en je voelt de energie stromen. Crazy Morning.

20-20-20

Kijk, daar houd ik nu van, praktische adviezen voor een gezonder leven. Ik weet niet meer waar ik het tegen kwam, maar als ik even google dan zijn er duizenden websites die de 20-20-20 regel uitleggen. Het is een wonder dat ik er niet eerder van gehoord heb.
De regel helpt je om bijziendheid als gevolg van veelvuldig schermgebruik af te remmen. Het is heel simpel: als je lang achter een scherm zit, kijk je elke 20 minuten minstens 20 seconden naar een object op een afstand van 20 Brits-Amerikaanse voet (dat is 6 meter). Het houdt je ogen scherp en je hoofd fit.
Het wordt nog mooier als je ook de tip van John Lehrer hiermee combineert. In zijn boek Imagine schrijft hij dat in de verte kijken naar de kleur blauw je creativiteit kan verdubbelen.
Dus… draai je hoofd maar even naar het raam, kijk 20 seconden naar de blauwe lucht en geef je ogen en creativiteit een boost.

Droedelen

“Zit je gewoon wat te doedelen?”, vroeg een collega mij tijdens de vergadering. Het voelde alsof ik iets deed wat niet mocht. Doedelen? Mijn collega doelde op het Engelse woord doodling, wat een beetje gedachteloos tekenen betekent. Vroeger deed ik dat vaak. Ik heb in het verleden als ambtenaar heel veel vergaderd en vergaderingen zijn bij uitstek de momenten om te doedelen.
Door de komst van de IPad was het gedaan met mijn doedelen. Ik maakte geen notities meer met pen en papier, maar digitaal. Het was gedaan met het gedachtenloos tekenen.
De laatste tijd gebruik ik weer vaker het papieren notitieblok en automatisch ga ik ook weer meer tekenen.
Zeker nu ik weet dat doedelen best goed is om te doen. Doedelen is trouwens niet het juiste Nederlandse woord. Dat is droedelen. Droedelen heeft nut. Onderzoek heeft uitgewezen dat droedelen voorkomt dat je gedachten afdwalen en je gaat dagdromen. Aha, dat zal ik de volgende keer tegen mijn collega zeggen.
Leuke bijkomstigheid is dat droedelen soms ook nog eens iets moois oplevert. Gisteren heb ik zomaar een exotische bloementuin gedroedeld.

Futur

Als het om creativiteit gaat, is de Dutch Design Week een van de hoogtepunten. 2700 ontwerpers die hun creatieve ideeën, concepten en producten demonstreren. Dit jaar heb ik extra veel tijd besteed aan gesprekjes met de tentoonstellers. Ze zijn zo trots op hun werk, dat ze dat maar al te graag toelichten. Je leert hierdoor net iets meer over de drijfveren en het maakproces.
Vorig jaar viel me op hoeveel mensen bezig zijn met het ontwikkelen van nieuwe grondstoffen uit afval. Er was veel aandacht voor de techniek. Dit jaar zijn we alweer verder. De recycled grondstoffen zijn nu blijkbaar een gegeven en daardoor is er meer aandacht voor de producten die je er mee kan maken, kleding, gebruiksvoorwerpen, zelfs huizen.
Ook dit jaar weer veel ontwerpen voor de toekomst. Futuristische auto’s, vliegtuigen, ijskasten, butlersystemen en meer. Veel ontwerpen zijn over een paar jaar realiteit.
Het verbaast me elke keer hoe die toekomstmodellen lijken op science fiction objecten uit de vorige eeuw. Hadden de futurologen van die tijd zo’n vooruitziende blik? Of zijn de huidige ontwerpen juist geïnspireerd op het werk van die futurologen?

Mijnbouw

Kinderen helpen om te worden wie ze zijn en te doen wat hun hart hun ingeeft. Dat is de essentie van opvoeding. Samen zoeken naar de juiste vervolgopleiding is daarbij een belangrijke activiteit. Met mijn oudste drie kinderen heb ik de afgelopen jaren heel wat open dagen bezocht. Nu is mijn jongste zoon aan de beurt. Hij zit in vijfde en heeft geen idee wat hij zou willen worden of doen. Tot gisteren. Hij weet nu zeker dat het iets met de aarde wordt en misschien wel mijnbouw.
Zijn interesse in de aarde was al langer duidelijk. Daarom bezochten we vorige week de Future Planet Studies aan de UvA. De eerste vraag die ze hem daar stelden was of hij al iets deed aan klimaatverandering. Verkeerde vraag. Natuurlijk is hij zich bewust van het klimaat, maar dat dit naar zijn een idee een toelatingseis zou zijn voor een studie dat ging hem te ver. Bovendien is Future Planet Studies, zoals veel opleidingen tegenwoordig, een verzameling van allerlei disciplines. Dat begrijpt een vijfdeklasser nog niet zo goed. Die wil gewoon biologie of geologie studeren, net als op het VWO. Geen UvA dus.
Gisteren hebben we de open dag Applied Earth Sciences bezocht bij de TU Delft. Daar viel het kwartje. Zoonlief mopperde wat over het grote aantal nerds, maar de studie en met name mijnbouw leek hem echt interessant. Ik vond het ook een grote eyeopener. Je denkt dat het mijnen door de klimaatverandering wel wat passé is. We gaan immers niet meer naar nieuwe olie en gas boren? Maar je wilt niet weten hoeveel grondstoffen er nodig zijn voor duurzame energieopwekking. Voor een windmolen is al 2 ton aluminium en 4 ton koper nodig. Slim, schoon en zuinig mijnen is daarom de toekomst. Wellicht gaat mijn zoon daar een bijdrage aan leveren. Maar misschien gaat hij ook wel heel wat anders doen. Nog genoeg open dagen te bezoeken.

De bank

Ongeveer twee jaar geleden zijn onze buren verhuisd. Ze hadden hun huis verkocht, maar nog geen nieuw huis. In hun tijdelijke huurappartement konden ze amper huisraad kwijt, dus het meeste moest opgeslagen of weggegeven. Of wij belangstelling hadden voor twee mooie banken? Echte Gelderlanders, geel leer.
De banken zaten heerlijk, dat moesten we toegeven. Maar wat waren ze groot. Na veel aandringen, hebben we ze meegenomen. Twee keer rijden met onze aanhangwagen. In de keuken, waar we de banken graag wilden neerzetten, pasten ze helaas niet. In de woonkamer ging het wel, maar waren ze eigenlijk ook te groot. We hadden meteen spijt dat we de banken hadden aangenomen.
Toch hebben we ze bijna twee jaar gehad. We wisten niet hoe we ze weg moesten krijgen. Een paar maanden geleden is de eerste bank door de kringloop opgehaald. Thank God. De andere wilden ze niet. Te oud. Ook via gratis ophalen op Marktplaats wilde niemand de bank hebben.
Dit weekend hielden we het niet meer uit. Weg met die bank. Met moeite kregen we hem in de auto en zijn we naar de kringloop gereden. Lang in de zaterdagrij gewacht, maar weer wilden ze hem niet. Toen naar de stort. Gesloten. Andere kringloop. Wilden hem ook niet. Dan gewoon maar ergens in een container gooien? Mag natuurlijk niet, maar we waren langzamerhand wanhopig. We reden een extra rondje door de stad en zagen twee lege bouwcontainers. Maar we durfden de bank daar toch niet achter te laten. Na een dik uur kwamen we weer thuis. Met de bank achterin de auto. Hij staat nu in de schuur. Komen we er ooit van af?

Doe eens gek

In het boek “Doe eens gek” geeft Barry de Bruijn tips en trucs voor meer creativiteit en vrijheid in denken en doen. Hij pleit er voor om gewoon te doen waar je zin in hebt. Lekker maar wat aan klooien. Eigen-wijs zijn. Open staan voor absurde ideeën. De gebaande paden verlaten. Er kan zo veel meer dan je denkt.
In zijn “kookboek” voor meer gekte, presenteert Barry elf stappen. De stappen hebben titels als “Breek met conventies”, “Ga van het padje af”, “Vind vreemde vrienden”, “Zet je klooi aan” en “Tot er geen hol meer aan is”. De logica van de stappen is niet altijd duidelijk, maar elke stap bevat veel inspirerende voorbeelden en oefeningen. Het zijn er tientallen.

Bij de stap “Breek met conventies” stelt Barry bijvoorbeeld een Piñata Party voor. De traditionele Mexicaanse piñata is een zevenpuntige ster, waar iedere punt staat voor een zonde. Door de piñata kapot te slaan, verjaag je (kwade) geesten. Barry stelt voor om je eigen piñata te maken van papier-maché. Gekke creaties die symbool staan voor dingen waar je afscheid van wilt nemen. Neem de tijd voor het creatieproces en overpeins je spoken uit het verleden. Als je piñata klaar is, sla je alles ritueel kapot. Ook weer vanaf.
De stap “Wat is raar” bevat oefeningen als het houden van een socratische dialoog met jezelf, in gesprek gaan met Ghandi en vakantie nemen van jezelf. Bij “Zet je klooi aan” adviseert Barry om te kliederen, knutselen, je eigen kartonnen stad te bouwen, poppenkast te spelen en nog veel meer.

Je kan het boek op een willekeurige pagina open slaan en je krijgt een gekke tip. Een paar van de tips ken ik als inspiratie voor mijn eigen Expresiones Creativas, zoals lekker dansen, creative writing, diep doorademen,, leren van anderen. Maar er staan nog heel veel tips in die ik graag eens ga proberen de komende tijd. Lekker gek doen, vragen stellen en alles overhoop halen. Totdat er geen hol meer aan is. En dan gewoon doorgaan. Wow.

Namen

We lijken op onze namen. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Jeruzalem. In dit onderzoek kreeg een groep respondenten portretfoto’s te zien van onbekende mensen. Bij elke foto moesten ze een match maken met vier namen. Het bleek dat 40 procent van de mensen de juiste naam koppelde aan een gezicht. Ook als de mensen alleen de haarstijl van een persoon zagen, dan bleken ze de juiste naam te kiezen. Essentieel was wel dat de mensen op de foto’s uit dezelfde cultuur kwamen als de respondenten.
De onderzoekers noemen ‘selffulfilling prophecy’ als verklaring. Oftewel, we worden wat andere mensen van ons verwachten. Heet je bijvoorbeeld Bob, dan ga je er ook als een Bob uitzien. Dat wil zeggen: je krijgt een rond en joviaal gezicht.
Ik vraag me af hoe het werkt als je een eigen pseudoniem kiest. Bij mijn webnaam Di Basi denk ik aan een Zuid-Europees donker uiterlijk. Dat past totaal niet bij mijn ronde, blonde kaaskop.

Geluidsterreur

Mijn schoonvader was vroeger een betrokken lid van Stichting BAM. Ik weet niet waar de letters BAM voor staan, maar het was de stichting die lobbyde tegen geluidsoverlast. Geluidsterreur noemden ze het zelf. Muziekfestivals, autolawaai, bouwlawaai, alles waar te veel dB’s geproduceerd werden. Volgens mij bestaat Stichting BAM niet meer. Het laatste bericht wat ik kan vinden, dateert uit 2004.
Ik snapte de beweegredenen van Stichting BAM goed. Herrie is niet fijn. Toch vond ik dat mijn schoonvader soms wat overdreef. Hij woonde ver weg van de bewoonde wereld in Drenthe en daar viel het best wel mee met de geluidsterreur. Toch liep hij vaak rond met plukken keukenrol in zijn oren als geluidsdempers. Hij ergerde zich mateloos aan het geluid van de A32 die in die periode aangelegd werd. Ja, je hoorde de weg in de verte, maar overlast kon je het toch niet echt noemen. Alles is subjectief.
Ik moest hier aan denken, toen ik aan het wandelen was in ons altijd zo stille Salland. Heerlijk die stilte. Maar wat maken die motorrijders toch een lawaai op zondagmorgen. Was Stichting BAM er nog maar.

Ballad

Er is een nieuwe Miles Davis film op komst. Ik verheug me er op. Ik ben een groot fan van Miles Davis. Van zijn muziek, maar ook van zijn kunst. Zijn autobiografie heb ik indertijd versleten. Daaruit bleek overigens, dat Miles Davis niet zo’n aardige man was. Ik heb denk ik nog nooit zo vaak het woord mother fucker gelezen. Iedereen was een mother fucker volgens Miles.
Miles Davis was een groot kunstenaar, maar vooral ook een groot vernieuwer. Hij vond zichzelf steeds opnieuw uit.
Ik heb gehoord dat er in de film een fragment zit, waarin Miles aan Keith Jarrett vertelt dat hij geen ballads meer speelt. Jarrett is stomverbaasd. Geen ballads? En dit zegt de man die de grootste ballads op zijn naam heeft staan? Miles antwoord dat hij geen ballads meer speelt, omdat hij ze zo mooi en fijn vindt om te spelen….
Doe niet wat je altijd al doet, ga van de gebaande paden af en de echte vernieuwing en creativiteit komt tot wasdom.
Wat een held die Miles.

Optreden

Een bandoptreden voelt soms net als een klantbezoek. Je bereidt je goed voor en hebt de agenda (setlijst) paraat, je bent op tijd aanwezig, je denkt na over je kleding om de juiste indruk te maken, je doet je best om aan de verwachtingen van de gastheer te voldoen. Toch is er een groot verschil met werken, tenminste met mijn werk: je maakt namelijk iedereen blij en vrolijk. Jijzelf, de gastheer en zijn gasten.
Dit weekend heeft de Fabulous Park BraBand opgetreden in Roemar. Al de aspecten die ik hier aan het begin schrijf waren van toepassing. We kregen zelfs ruzie met de buurman, omdat we de auto’s net iets te lang op zijn oprit hadden geparkeerd tijdens het uitladen van de instrumenten. We begonnen dan ook niet echt ontspannen. Toen we echter twee nummers gespeeld hadden, viel alle druk en drukte van ons af. Er verschenen glimlachen op de gezichten van de gasten, mensen gingen meebewegen op het ritme van de muziek en ze pakten aan het eind enthousiast onze visitekaartjes. Dat gebeurt tijdens een klantbezoek toch minder snel. Optreden is misschien soms net werk, maar het is wel heel leuk werk.

Superman

Ik was vanmorgen niet de enige die al vroeg op pad was om van de prachtige zomerdag te genieten. Tijdens mijn wandeling langs het kanaal zag ik ruiters, hardlopers, veel zestigplussers op elektrische fietsen en heel veel wielrenners in strakke, glimmende pakjes.
Aan de picknicktafel bij de zwembrug zag ik een vader en zoon zitten. De zoon was een jaar of acht en lepelde een danoontje leeg. De vader schonk zichzelf koffie in uit een thermosfles. Ze hadden allebei een felblauw shirt aan. “Dat vaders hun kinderen nu ook al in die uitsloverige fietspakjes hijsen”, dacht ik vooroordelerig. Maar toen ik goed keek, zag ik dat ze allebei een supermanshirt aan hadden. Zo’n blauw shirt met een roodgele driehoek op de voorkant met daarin de letter S. Wow, dat was nog eens wat anders dan een wielrenpak. Gewoon vader en zoon, die samen de held speelden. Ik vond het vertederend en stoer tegelijkertijd.
Dat had ik dus vroeger moeten doen om een stoer rolmodel te zijn voor mijn zoon. Allebei een supermanshirt aan en samen fietsen. Zou het nog kunnen met een zoon die vandaag zijn zesentwintigste verjaardag viert? Gefeliciteerd lieve Tim.

Chasm

Erasmus University Rotterdam biedt een interessante MOOC aan op Coursera over innovation management. De MOOC legt uit wat innovatie is en hoe je innovatie implementeert in een organisatie.
De eerste lessen gaan over verschillende typen innovatie en hoe de adoptie van innovaties verloopt bij verschillende groepen  mensen.
De definitie die de docenten hanteren voor innovatie is vrij vertaald “werken aan de introductie van nieuwe apparaten, methodes of materialen die toepasbaar zijn voor commerciële of praktische doeleinden” (Schilling , 2013). Innovatiemanagement is de manier waarop organisaties en hun medewerkers hun innovatieactiviteiten organiseren.

Er zijn drie typen innovaties:
– Innovaties die gaan over een product (fysiek, output gericht), service (niet fysiek, output gericht) of proces (hoe activiteiten intern zijn georganiseerd);
– Incrementele (een beetje anders dan wat al bestaat) en radicale (compleet nieuwe) innovaties;
– Architectuur (een compleet systeem en hoe componenten samenwerken) en modulaire (een component van een systeem) innovaties.

Als het gaat om de adoptie van innovaties bespreekt de MOOC de Adoption Lifecycle van Everett Rogers (1995).
Adoption Lifecycle
Dit model geeft het aantal mensen weer dat na verloop van tijd de innovatie adopteert vanaf het moment van introductie. Mensen vallen in verschillende categorieën.
Innovators hebben geen moeite met de complexiteit van nieuwe technologie en adopteren de innovatie meteen.
Early adopters zijn minder gericht op de technologie, maar meer op de potentiële toepassing van de innovatie. Met hun rijke verbeelding snappen zij de kansen voor de innovatie.
De Early Majority is meer praktisch. Ze willen het praktisch nut van de innovatie bewezen zien voor ze overgaan tot adoptie.
De Late Majority heeft nog meer bewijs nodig om in te stappen, terwijl Lagards heel sceptisch zijn en de innovatie vaak links laten liggen.

Interessant is de kloof tussen de Early Adopters en de Early Majority. Het waren Moore en McKenna die deze kloof, de zogenaamde chasm, hebben beschreven (Crossing the Chasm, 2002).
Adoption Lifecycle en Chasm
De chasm geeft aan dat er grote verschillen zijn tussen de tweede en derde categorie. Bij de introductie van een innovatie is het daarom erg belangrijk om te bepalen welke categorie de focus krijgt.
Early Adopters zijn visionairs. Voor deze mensen mag de innovatie nog fouten bevatten. De Early Majority wil een innovatie alleen als die gebruikswaarde heeft. Dit betekent dat de innovatie 100 procent moet doen wat die beloofd. De Early Majority vindt het bovendien belangrijk wat anderen er van vinden. Early Adopters maakt dit niets uit. Als ze de potentie zien van een innovatie, dan omarmen ze die. De Late Majority adopteert een innovatie pas als deze al breed gebruikt wordt.

Het is dus nogmaals van belang om te bepalen wie de doelgroep van de innovatie is.
Early Adopters zijn intuïtief, gemotiveerd door potentiële kansen en durven risico’s te nemen. “Zij kijken met hun ogen gesloten.”
De Early Majority is analytisch, raadpleegt anderen voor besluitvorming, gaat uit van een probleem wat wordt ervaren en doet aan risicobeheersing. “Zij kijken met hun ogen open.”
Best handig om te weten als je een innovatie wil positioneren in de markt.

Mexico

Mexicanen zijn knap gelukkig. Dat schrijft de Volkskrant in haar serie over aardse paradijzen. Mexicanen zijn bijvoorbeeld veel gelukkiger dan hun noorderburen, de Amerikanen.
Als ik dit lees, moet ik terugdenken aan mijn studietijd 30 jaar geleden. Ik heb toen in een Mexicaans indianendorp vier maanden veldwerk gedaan naar de effecten van de arbeidsmigratie naar de VS. In mijn herinnering waren de mensen niet heel gelukkig. Ze waren arm, hadden geen toegang tot elektriciteit en schoon drinkwater en verlangden het meest naar de rijkdom die ze uit Californië kenden.
De Volkskrant stelt dat het juist andere dan economische factoren zijn die Mexicanen gelukkig maken. Het gaat om de nauwe familiebanden, maar ook om het omarmen van de dood. Mexicanen moffelen de dood niet weg, maar hebben die geïntegreerd in het leven. Ze dragen allemaal foto’s bij zich van hun overleden dierbaren en tijdens het jaarlijkse Allerzielen vieren ze samen met de doden feest op het kerkhof. Dat laatste kan ik mij goed herinneren. De mescal vloeide altijd rijkelijk. Als je daar maar genoeg van drinkt, dan kom je in contact met de overledenen en verdwijnt de angst voor de dood vanzelf.

Default network

Als het over inspiratie en creativiteit gaat, spits ik mijn ogen en oren.
In het AD omschrijft Henny Vrienten hoe hij een liedje maakt. Hij zoekt rust en concentratie, “zet het raam open, wacht op wat er voorbijvliegt en pakt dan het goeie.” Wat er precies in zijn hersenen gebeurt, daar heeft hij geen idee van.
Gelukkig heeft Erik Scherder de verklaring. “Henny komt terecht in het default mode network. Je bent daarbij nergens specifiek mee bezig en niet gericht op gebeurtenissen om je heen. Dat is hét moment voor creativiteit. Je moet daarbij wel flexibel zijn. Creativiteit is het continue wegremmen van mindere ideeën en ontremmen van een beter idee.”
Daarnaast speelt ook het proces van propinquity. “Je denkt na over iets, struint door eerder in je hersenen opgeslagen flarden, maar pakt dan nieuwe, aangrenzende ideeën. Ook hier weer is het van belang dat je heel flexibel bent en niet stug vasthoudt aan oude ideeën.”
Ontspanning, nergens aan denken en flexibiliteit, daar gaat het dus om. Ik denk dat daarom tijdens een wandeling de mooiste ideeën ontstaan

Vakantie

Yes, het is vakantie!
Mijn eerste vakantie sinds de kerstdagen. Ik neem me vaak voor om eens een weekje tussendoor vrij te nemen, maar het komt er niet van.
De aanloop naar de vakantie is iets raars. De afgelopen week heb ik als een gek gewerkt om alles af te krijgen. Doodvermoeiend. Nog twee presentaties gegeven, bezoekverslagen gemaakt, afspraken gepland voor na de vakantie, de stapel werk werd maar niet kleiner. Gisteren nog laat bezig en tijdens de bandrepetitie kon ik mijn ogen niet open houden.
En dan is het opeens zaterdag en is er niets meer. Het hoofd gaat nog een tijdje door, maar alles is klaar. Een lege dag. Het was misschien gezonder geweest om nog wat taken vandaag af te maken, maar zo werkt het niet. Als het vakantie is, moet het werk gedaan zijn. Kost wat het kost.
Ik verveel me zelfs een beetje. Maar dat is ook vakantie. Lekker weer eens tijd voor een 150Max-berichtje.

Vier sterren

Dit is mijn tweede bericht met de titel Vier sterren. Zoonlief Tim en zijn vriend Tarik hebben weer lovende recensies. Dit keer voor hun voorstelling Kunst die zij spelen op de Parade.
Vrijdag was ik bij de tweede en vierde voorstelling (ze spelen vier voorstellingen per avond). Wat was ik trots. Ze hebben weer hun beproefde aanpak toegepast door meerdere regisseurs te vragen een deel van het stuk te regisseren. Hierdoor krijg je een voorstelling waarin verschillende stijlen elkaar afwisselen. Regisseur Daniel ’t Hoen en dramaturg Madelon Kooijman hebben er een mooi geheel van gemaakt.
Voor “objectieve” informatie over de voorstelling verwijs ik graag naar de recensies. Ze druppelden de dagen na de voorstelling langzaam binnen. Ik heb heel vaak op de verversknop gedrukt in Google bij de zoekopdracht “Tim Tarik Kunst Parade”. Vaak tevergeefs, maar soms was er een nieuwe recensie. Elke keer was ik ontroerd en blij. Elke keer vier sterren. Zie ook: Volkskrant, NRC, Trouw en Theaterkrant.

Pencil

“Over my dead body”, zei Steve Jobs toen hem in 2007 gevraagd werd of de IPhone een pen zou krijgen. “Wie wil en nu een pen? We hebben toch tien vingers?”
Jobs was allang overleden, toen Apple in 2015 de Pencil introduceerde. Ik wist van het bestaan niet af, maar sinds een tijdje heb ik collega’s die de Pencil gebruiken. Tijdens vergaderingen typen ze niet, maar schrijven ze hun notities op de IPad.
Zou het iets voor mij zijn? Misschien is het wel het ideale hulpmiddel voor Expresiones Creativas?
Afgelopen dinsdag mocht ik een dagje een Pencil lenen. Ik heb geschreven en getekend.
Helaas viel het me tegen. Het schrijven op een scherm voelt toch echt anders dan schrijven op papier. Hetzelfde geldt voor tekenen. Wel heb ik vanwege de Pencil twee gave Adobe apps gedownload. Maar hier kan je ook prima met je vingers in tekenen. Jobs had gelijk. Een IPad en een Pencil gaan niet samen.

Topsport

Onze nationale held heeft het volbracht. Maarten van der Weijden heeft de complete Elfstedentocht gezwommen. Wat een prestatie. Ik heb zijn tocht net als miljoenen anderen op de voet gevolgd. Vorig jaar schreef ik al dat ik vaak aan hem moet denken als ik in het kanaal zwem. Nu het kanaalzwemseizoen weer is begonnen, is dat niet anders.
Ik las in de krant een discussie over of de zwemtocht van Van der Weijden topsport is of niet. Iedereen vindt het een uitzonderlijke en geweldige topprestatie. Maar topsport is het niet. Van der Weijden heeft de regels voor het behalen van zijn prestatie zelf bepaald, hij heeft geen tegenstanders, hoeft niet voor een bepaalde tijd binnen te zijn en kan tussendoor rusten. Dat is heel anders dan een Olympische finale.
Tja, ik moet dan meteen denken aan het boek Verdraaide organisaties: gaat het om het systeem of om de bedoeling?

Biggest Little Farm

Wat ben ik onder de indruk van The Biggest Litle Farm. Ik roep iedereen op om de film te gaan zien.
De film vertelt het verhaal van John en Molly die hun droom waar maken en zonder enige ervaring een organische boerderij beginnen. Apricot Lane Farms, 80 hectare met perzikbomen in Californië. Al snel blijkt dat de grond zo droog en arm is dat er niets groeit.
Ze roepen de hulp in van eco-landbouwspecialist Alan. Alan’s sleutelwoord is diversiteit. Zo veel mogelijk gewassen, fruitbomen en boerderijdieren combineren.
John en Molly krijgen de nodige tegenslagen. Woelmuizen eten de wortels van de fruitbomen, coyotes eten de eenden, slakken eten de groente. Steeds zorgt diversiteit voor de oplossing. De coyotes eten de woelratten en de eenden de slakken.
Prachtig is hoe de dieren en de natuurlijke bodembemesters de grond verrijken. Als een hevige storm het gebied teistert, spoelt bij de omliggende boerderijen de grond helemaal weg. Niet bij Apricot Lane Farms waar het eco-systeem alles in tact houdt.
Ik was wat somber na het zien van de film. Ik realiseerde me hoe we de aarde vernielen met onze monocultuur. Mevrouw Di Basi was echter dolenthousiast. Zie je wel, er is hoop. Natuurlijke diversiteit is de toekomst.

Vijf boeken

In de krant staat een portretje over Splinter Chabot die in een grote strandstoel zit op het strand van Scheveningen met vijf boeken bij zich. Hij leest ze die middag allemaal. Volgens Splinter kan je interessante verbindingen leggen tussen de boeken als je ze tegelijkertijd leest.
Ik vind het wat overdreven, maar realiseer me dat ik op dit moment ook in vijf boeken aan het lezen ben. Een biografie over Boeddha, Getting Things Done, Verdraaide Organisaties, Backbone en Made in Europa. En verdraaid, je gaat automatisch verbindingen leggen. Vooral het boek van Wouter Hart over leven en werken vanuit de bedoeling is daarbij een mooie inspiratiebron. Is dat immers niet wat Boeddha deed, wat grote kunstenaars doen, wat ieder man zou moeten doen? En wat echt gaat lukken als je via Getting Things Done je hoofd hebt leeggemaakt van alle ruis zodat er ruimte is om te doen wat de bedoeling is?

Riem

Ik heb al vaker geschreven over onze hond Serra. Serra is een Portugese berghond en heeft alle karaktereigenschappen die daar bij horen. Dit betekent dat ze heel goed waakt over huis en erf, maar wel op haar eigen voorwaarden. Luisteren naar commando’s doet ze niet. Ze gaat naar binnen als zij dat wil. Ondertussen blaft ze avonden lang naar luchtballonnen en paarden. Als ze de kans krijgt blaft ze ‘s nachts lekker door. Gek worden we ervan. En onze buren ook is ons al subtiel gemeld…
We hebben nu een truc om haar toch naar binnen te krijgen. Aan het begin van de avond gaan we even wandelen (of doen net alsof) en lijnen haar aan. De rest van de avond binden we de riem aan de tafelpoot buiten. Ze blaft dan niet.
Vanavond had ik de riem niet goed vastgemaakt. Serra was ontsnapt. Ik schrok me rot. Ik zag haar al ergens in een weiland met de riem aan het prikkeldraad hangen. Ik ben gelijk gaan zoeken. Bij alle buren ben ik geweest. Overal medeleven, maar ook de boodschap dat Serra zo vaak blaft.
Ze was nergens te vinden. Moedeloos ging ik naar huis. En daar was ze. Ze had zich al vastgelopen in de struiken achter het huis.
Hè, gelukkig. Maar wat moet ik toch aan dat blaffen doen?

Bloemenapp

Mevrouw Di Basi is twee weken in het buitenland op familiebezoek. Ze heeft mij gevraagd om op de tuin te passen. Een hele opgave met tientallen vierkante meters rozen, groenteplantjes en bloemen. Mijn werk bestaat vooral uit sproeien en onkruid wieden. Ik merk dat ik dit best leuk vind, maar ook wel wat stressvol. Ik ben namelijk iemand die vooral van de tuin geniet als decorum en geen enkele bloem bij naam kent. Dit heeft als risico dat ik planten makkelijk zie als onkruid. Hoe vaak heb ik al op mijn donder gehad als ik met de motormaaier weer een zeldzame plant had gekortwiekt. Ik vergeet steeds wat onkruid is en wat niet.
Daar is sinds gisteren verandering in gekomen. Ik heb de app Pl@antNet geïnstalleerd op mijn telefoon. Wat is dat handig. Fotootje maken en je weet meteen welke plant het is. Nu is de uitdaging nog om dat te onthouden, maar met deze persoonlijke plantengids op zak gaat dit makkelijker dan ooit.

Koor

Veel mensen denken dat de Vrije School een plek is waar de leerlingen maar kunnen doen wat ze willen. Niets is minder waar. Er wordt een strak programma gevolgd voor hoofd, hart en handen. Mijn zoon moppert dan ook net zoveel op zijn school als iedere andere jongen van zestien.
Wel zijn er wat extra vakken die je in het gewone onderwijs minder vindt. Een er van is koor. Wekelijks hebben alle kinderen zangles. Zingen is een manier om je te uiten, om je zelf te laten horen in de groep, om je kwetsbaarheid te tonen.
Gisteren was de jaarlijkse kooruitvoering in de schouwburg. Wat een adembenemende ervaring was het weer. Per schooljaar zingen de leerlingen enkele liederen. Daarnaast zijn er een paar nummers die ze samen met z’n honderden zingen. De helft van de kinderen staat dan op het podium en de andere helft boven op de balkons om je heen. Overal vandaan komen dan de meerstemmige klanken. Afhankelijk van de leeftijd soms wat voorzichtig en brommerig, maar ook helder en krachtig. Schitterend. Laat zoonlief de Vrije School maar stom vinden, ik vind het geweldig.

Zaterdagmorgen

’s Ochtends lekker op tijd opstaan. Buiten in de tuin de dagelijkse oefeningen doen. Twintig minuten op een bankje zitten en niets doen met het hoofd in de zon. Rondje lopen met de hond door het buurtbos terwijl de vogels om het hardst fluiten en de vlierbloesems en paardenbloemen mij toelachen. Met de auto naar het winkelcentrum voor het doen van de wekelijkse boodschappen. Zo snel mogelijk langs de Lidl, het Kruidvat en Albert Heijn. Daarna de auto in het centrum parkeren. Nog bijna niemand op straat. Fluitende marktlieden die net hun kraam hebben opgebouwd en ingericht. Alles is helder door de ochtendzon. Aardbeien, druiven, puntpaprika’s en pruimen kopen bij de vaste marktkraam. Snel naar huis. Krant pakken uit de brievenbus. Boodschappen uitpakken en aan tafel de krant lezen. Heerlijk allemaal. Het is weekend.

Mais

Elk jaar wordt een stuk grond om ons huis bebouwd met mais. De boeren mixen het mais met het gras als voer voor de koeien in de winter. Dit jaar is er mais gezaaid op het stuk land tussen ons huis en de weg. We zijn daar wel blij mee, omdat de mais het autolawaai straks dempt
We waren extra blij toen we merkten dat de boer het grasland gewoon omploegde voordat de mais werd gezaaid. Het gras werd niet doodgespoten, zoals gebruikelijk is in dit gebied. Geen vieze gele kleur van het weiland en wat respect voor al het andere wat hier groeit.
Mevrouw Di Basi heeft tussen het maisveld en onze zandweg klaprozen en andere weidebloemen gezaaid. Dat wordt straks een prachtig gezicht. Dachten we. Want de boer heeft weliswaar het gras niet doodgespoten voor het zaaien van de mais, maar nu wel. Ik wist niet dat het kon, maar terwijl de mais al groeit, heeft hij een lading gif op het land uitgestrooid. De mais staat nog fier overeind, maar al het opkomende gras is dood. En alle weidebloemen ook. Wat hebben ze toch een hart voor de natuur hier in het Landbouw Ontwikkel Gebied

Succes

Zo’n twintig jaar geleden verslond ik de boeken en bandjes van succesgoeroes als Tony Robbins, Brian Tracy en Napoleon Hill. Als je maar een duidelijke visie had en vol geloof en optimisme werkte aan de plannen om deze te bereiken, dan zou het succes vanzelf komen. Een heerlijke gedachte die later nog eens werd bevestigd door The Secret en de wet van de aantrekkingskracht. Wat je uitzendt dat krijg je terug. Het waren mooie beloftes waar ik een tijdje mee aan de slag ben geweest.
Ik vind mezelf best wel succesvol, maar of dat nu door The Secret komt? Ik geloof toch niet helemaal dat je succes kan afdwingen door heel hard positief te denken.
Onlangs kwam ik dit gedachtengoed weer opnieuw tegen in de podcastserie van Eindbazen. Allemaal gouden tips voor een succesvol leven, beginnend met visualiseren van wat je wilt.
De verleiding was weer groot, of het klopt of niet. Ik zie mezelf over 10 jaar al helemaal zitten aan de rand van mijn eigen zwembad in Lissabon. Deze gedachte wil ik heus wel vaak uitzenden. Laat maar komen dat zwembad.

Band

Al van kinds af aan zat ik op muziekles. Ik begon zoals velen op de blokfluit, toen de piano, de saxofoon, het drumstel en later de contrabas en basgitaar. Alleen spelen vond ik prima, maar stiekem droomde ik van het spelen in een band. Zou ik dat ooit mogen doen?
Mijn eerste ervaring van samenspel was niet spectaculair. Op mijn veertiende werd ik drummer in een accordionorkest. De muziek was supertuttig, maar ik zat in een band. Gelukkig kwamen er later popbandje Light House, de Bimamateurs, jazz combo Ducksoup, de Big Bounce Band, Roofsesjun, Fabulous ParkBraband en allerlei gelegenheidsbandjes tussendoor.
Ik realiseerde me vandaag dat mijn droom heel mooi is uitgekomen. Zeker toen ik ontdekte dat ik ondertussen in drie bands speel. Van Roofsesjun en de ParkBraband wist ik het, maar van The Break In nog niet. Ik had een demo met deze band opgenomen en opeens sta ik als bandlid op hun website. Leuke verrassing.

Onvoorspelbaar

Er waren twee rivaliserende tempels. De priesters van beide tempels haatten elkaar zo, dat ze hun volgelingen opriepen nooit naar de andere tempel te kijken. Elk van de priesters had een hulpje. De priester van de ene tempel zei tegen de dienaar: “Praat nooit met de jongen daarginds. Hij is gevaarlijk.”
Maar jongens zijn jongens. Op een dag ontmoetten ze elkaar en de ene jongen vroeg aan de ander: “Waar ga je naar toe?”
De ander zei: “Waar de wind me naartoe neemt.” Een mooie diepzinnige uitspraak. Maar de ene jongen was beledigd. Hoe moest hij daarop antwoorden? Hij was boos. Zijn meester had gelijk. Wat is dit voor antwoord? Die jongen heeft mij vernederd.
Hij ging naar zijn meester en vertelde over het voorval. “U had gelijk. Die mensen zijn gevaarlijk.” De meester gaf hem advies: “Ga morgen naar dezelfde plek en stel dezelfde vraag. Als de jongen hetzelfde zegt, dan antwoord jij filosofisch ‘En als je dan geen benen hebt?’.”
Volledig voorbereid ging de jongen de volgende dag op pad en weer kwam hij de andere jongen tegen. “Waar ga jij naar toe?” vroeg hij en wachtte. De jongen zei: “Ik ga groenten halen op de markt.”

Uit je hoofd

In haar boek Kom uit je hoofd schrijft Lisette Thooft hoe moeilijk het is om te voelen. De reden hiervoor ligt al in onze jeugd. Hoe liefdevol we ook opgroeien, iedereen krijgt wel te maken met pijnlijke situaties waar we het liefst van wegvluchten. Dit doen we door in ons hoofd te gaan, het zogenaamde dissociëren. De ongewenste gevoelens slaan zich echter wel op in het lichaam en uiten zich vaak als lichamelijke pijn. Het hele boek gaat eigenlijk over hoe je om kan gaan met die pijn en toch gaat voelen. Allerlei mooie inzichten en tientallen praktische tips om uit je hoofd te komen, variërend van op je handen zitten tot lachmeditaties tot klimmen in bomen.
Als informatiewerker zit ik heel veel in mijn hoofd. Mijn tip om in je lichaam te komen is dansen. Niets is zo fijn als op een groovy bas meebewegen. En met Spotify en een koptelefoon kan dat overal en altijd.

Kunsthandel

Voor de opleiding Fine Art moest dochter Di Basi een gezelschapsspel maken. Weken dacht ze er over na. Toen ze hulp vroeg, aarzelde ik geen moment. Een spel ontwerpen is iets wat ik altijd heb willen doen.
De opdracht was dat het spel de creativiteit moest stimuleren, dat je anderen moest kunnen plagen en dat je iets zou leren over kunst.
We hadden wilde ideeën over een theaterachtig spel in de tuin of iets met verf, klei of hout, maar uiteindelijk is het een kaartspel geworden: Kunsthandel. Een mix van Koehandel, Kwartet en Kolonisten van Catan. Doel is schilderijen samenstellen door kaarten te ruilen. Een compleet schilderij levert geld op. Degene met de meeste schilderijen wint.
We hebben lang over de spelregels nagedacht. Gewoon spelen bleek echter de beste manier om het spel te vervolmaken. Omdat de regels in het begin niet vaststonden, introduceerde iedereen steeds nieuwe regels. Discussie en ruzie waren het gevolg. Gezellig was dit niet. Toen de spelregels eenmaal duidelijk waren, was het spelen echt leuk. Dat vonden ook de medestudenten van dochter Di Basi, die het spel met een Goed hebben beoordeeld.

Hello Fresh

De eerste keer dat ik van Hello Fresh hoorde, is al weer zo’n 8 jaar geleden. Vrienden hadden een abonnement genomen en kregen wekelijks een pakket boodschappen in de garage afgeleverd. Ik weet nog dat ik onder de indruk was van de gewatteerde dekens waarmee de boodschappen waren ingepakt. We hebben ze nog jaren gebruikt als tegen de tocht onder onze deuren.
De vrienden hebben het abonnement niet zo lang volgehouden. De recepten waren best lekker, maar elke dag een recept koken, was een te grote inspanning.
Er was in die tijd veel reclame voor Hello Fresh. Zoveel dat ik bijna een hekel kreeg aan het merk. Wij hebben er dan ook nooit aan meegedaan.
Afgelopen weekend had ik een hernieuwde kennismaking met Hello Fresh. Mijn moeder had voor haar verjaardag voor een week pakketten gekregen als cadeau. Eenpersoons pakketten. Omdat we met zijn tweeën waren, hebben we er twee gekookt. Een leuke activiteit samen. En heel lekker.
Toch zou ik ook nu nog niet zo snel een abonnement nemen. Alles was afzonderlijk verpakt. Tot aan twee theelepels amandelschaafsel aan toe. Veel te veel overbodige afval.

Magnolia

Drie jaar geleden kreeg mevrouw Di Basi een magnolia voor haar verjaardag. Ik weet nog dat we hem gingen kopen in het tuincentrum. Er stond een rijtje lange sprieten in plastic plantenbakken. Moesten dat echte bomen worden? We kozen een spriet op basis van een foto op het plastic kaartje. Wow, wat waren die boompjes kwetsbaar. Lang en dun. We hebben onze magnolia daarom met een touw tussen twee palen vastgezet in de tuin.
Meteen het eerste jaar hadden we een bloem. Paars met roze en wit. Wat een pracht. Maar wat een kwetsbaarheid ook. Op twee meter hoogte hing de bloem aan een lange tak. Wat een verschil met de bomen in ons oude buurtje Park Braband. Daar staan kolossale bomen helemaal vol kleurige bloemen.
Het zal nog jaren duren voordat onze magnolia zover is. Het is eigenlijk nog steeds een lange spriet. Toch hebben we dit jaar meer dan zestig bloemen. Schitterend. Wat is de lente toch mooi.

Oefenruimte

Als ik filmmaker zou zijn, dan zou ik een documentaire maken over oefenruimtes. Oefenruimtes voor amateurbandjes. Alles komt daar samen: creativiteit, dromen, talent, liefde, ruzie, hard werken, plezier en vooral heel veel verschillende muziekstijlen.
Gisteren oefenden wij in een typische oefenruimte. Op een industrieterrein. Alleen vindbaar met de juiste instructies.
Binnen ongezellig TL-licht, dubbele deuren, veel wandisolatie en natuurlijk grote luidsprekers. Te veel power voor de kleine ruimte. Het drumstel was zoals gewoonlijk slecht. Onze drummer speelde achter een glazen scherm. Helaas kon hij de blazers daardoor niet meer horen, waardoor de repetitie voor hem eigenlijk bij voorbaat mislukt was.
Na bijna drie uur repeteren waren we klaar. Normaal drinken we dan nog een biertje. De ontspanningsruimte vonden we dit keer iets te ongezellig. Hoe veelbelovend de foto’s van succesbands aan de muur ook waren. Ook de doffe muziek die uit de andere oefenruimtes klonk, motiveerde ons niet om te blijven. Veel hard rock met een vleugje Ierse folk. Niet onze stijl.
Toch zou het beste leuk zijn om die andere bands eens te interviewen…

Interactie

Deze week heb ik twee presentaties gegeven. In beide gevallen voor onbekend publiek, in beide gevallen sprak ik vroeg op de dag, in beide gevallen duurde de presentatie zo’n drie kwartier.
Toch was er een enorm verschil. In de ene sessie ben ik de hele tijd blijven zenden. In de andere heb ik halverwege aan de mensen gevraagd om op te staan en naar voren te komen. Ik heb PowerPoint uitgezet en heb mensen input gevraagd op geeltjes. Deze hebben we op een flipover geplakt en besproken. Je voelde de energie gaan stromen.
Zo anders dan bij de andere sessie. Daar had ik na het verhaal een ongewis gevoel. Hadden de mensen het wel leuk gevonden?
Vanaf nu ga ik alleen nog maar actieve werkvormen gebruiken als ik moet presenteren.
Misschien hebben de mensen van beide presentaties wel evenveel opgestoken, maar het enthousiasme was bij de tweede sessie zo veel groter. Bovendien kan ik de deelnemers nu behalve mijn eigen slides ook een weergave van hun eigen geeltjes teruggeven. Dit verhoogt vast de betrokkenheid en de impact.

Fruity Loops

Nu heet het FL Studio, maar vroeger heette het Fruity Loops. Wat een heerlijke naam voor een softwareprogramma om dance hits mee te maken. Met zo’n naam gaat het vanzelf swingen. Al is swingen natuurlijk een wat ouderwets begrip voor Electronic Dance Music.
Ik zag een keer in een video hoe Martin Garrix een liedje maakte met Fruity Loops. Heel bijzonder. Hij tekende de muziek met een muis op het beeldscherm.
Ik zou het ook graag kunnen, maar krijg het programma niet onder de knie. Ik ben te veel gewend aan een keyboard om tonen en akkoorden mee te maken.
Mijn zoon is er behoorlijk goed in. Hij snapt intuïtief hoe Fruity Loops werkt en componeert regelmatig een electronisch liedje. Tja, een generatieverschil. Gelukkig speelt hij ook nog regelmatig Rachmaninov op de piano (schrijf ik dat nu echt?). Dat studeert hij in met behulp van YouTube. Tja, een generatieverschil. Mooi is het allemaal wel.

Canvas

Waar denk je aan bij het horen van het woord canvas? Een schildersdoek? Een TV-zender? Gordijnstof? Allemaal goed.
Ik denk zelf sinds een tijdje aan Business Model Canvas. Een methodiek om op één vel papier een heel businessplan te schrijven. Lekker snel en overzichtelijk.
Er blijken nog meer van dat soort canvasmethodieken te zijn. Je hebt de Project Canvas, het Programma Canvas, het Canvas Omgevingsmanagement. En nu ook de Opgave In Kaart Canvas. Een zelfbedachte canvas om de informatiebehoefte van stakeholders bij maatschappelijke opgaven in beeld te brengen. Hè? Ja, de naam kan nog beter en de methodiek eigenlijk ook, maar het werkt wel. In twee uur tijd heb je voor een aanpak als de energietransitie een eerste inzicht in welke informatie betrokkenen op welk moment nodig hebben. Reuzehandig en goed voor de teamspirit. Dat laatste is misschien nog wel belangrijker dan inzicht in de informatiebehoefte. Een maatschappelijke opgave kan je namelijk alleen maar in nauwe samenwerking met anderen oppakken.

Geiten

Was er nu nog een schuur bijgekomen? Het was niet goed te zien, maar er leken vanmorgen wel vier schuren in aanbouw achter ons huis. Schuren voor zo’n 1500 tot 2000 geiten. Op nog geen 500 meter afstand.
Het viel mee. Het waren nog steeds drie schuren. Door het open geraamte was het onduidelijk waar de ene schuur begon en de andere ophield.
Nou ja, het viel mee? Het valt helemaal niet mee. Sinds de provincie Overijssel een verbod heeft ingesteld op elke nieuwe geitenschuur vanwege gezondheidsrisico’s, voel ik me niet meer zo blij met die geiten verderop. Onze geitenbuurman had helaas al zijn vergunning voordat de provincie een halt toeriep aan uitbreiding.
Zo’n situatie met een mega-geitenbedrijf om de hoek zet je wel aan het denken. Ik geniet toch ook van geitenkaas? Dan moet je zo’n bedrijf toch ook accepteren?
Nee dus! Het kan ook kleinschalig, hebben we pas bij de fantastische Melkbrouwerij gezien een stuk verderop.
Wat moet ik nu? Op de Partij van de Dieren stemmen volgende week?

Zijde sjaals

De oplettende lezer weet dat ik een vurig pleitbezorger ben van het dragen van sjaals. Door mannen om precies te zijn. Om hun uitstraling wat kleur en eigenheid mee te geven.
Ik heb zelf een uitgebreide collectie sjaals en een kleine webwinkel waar ik zelfgemaakte sjaals aanbied.
Mijn grootste uitdaging bij het maken van sjaals is het vinden van de juiste stof. Satijn glimt te veel, katoen is te stug, viscose te dun, polyester te synthetisch, voile te doorzichtig, jersey te elastisch en zijde te chique. Ja, zo leer je nog eens wat hè.
Toch is zijde misschien juist goed. Dat zegt tenminste stijlprofessor Arno Kantelberg. Volgens Kantelberg communiceert de zijden sjaal bravoure en stijlgevoel. Wat wil je nog meer?
Zijde dus vanaf nu. Voordeel is dat dan ook meteen duidelijk is dat de sjaal vooral een accessoire is en niet persé iets om je hals warm te houden. Zijde is immers licht en luchtig.
Kantelberg schrijft dat je wel een beetje ijdel moet zijn om een zijde sjaal te dragen. Dat is helemaal niet erg voor de Nederlandse man.

Buurtapp

Mijn buurman vroeg of we lid wilden worden van de Whatsapp buurtapp. De buurtpreventie app om precies te zijn. Om verdachte situaties en personen aan elkaar te kunnen melden. Ik wist niet wat ik hoorde. Wij ook al een buurtapp? We wonen toch in de veiligste buurt van Nederland. Boerderijen onder elkaar, lekker ver van de bewoonde wereld.
Ik heb het lidmaatschap nog even uitgesteld, maar mevrouw Di Basi heeft zich aangemeld. Meteen ook maar even in de groep reclame gemaakt voor de verkiezing van sportvrouw van het jaar. Onze beroemde schaatster Carlijn.
Maar dat was niet de bedoeling. Geen lolletjes in de buurtapp. Alleen verdachte personen graag. Verschillende duimpjes ondersteunden deze waarschuwing van een buurman.
Sorry hoor. Dan maar zelf een vrolijke “Lang Leve De Buurt”-groep gemaakt. Niet voor het melden van onveilige situaties, maar gewoon voor leuke dingen. In no-time was de hele buurt lid. De grappen zijn niet van de lucht. Van de buurtpreventiegroep ben ik nog steeds geen lid. Van de “Lang Leve De Buurt”-groep natuurlijk wel. Veel leuker. En past veel beter bij de buurt.

De uitdaging

In oude tijden, toen God nog over de aarde wandelde, kwam hij een een boer tegen. “Leuk hoor, die schepping,” zei de boer tegen God, “maar je kunt wel zien dat je geen boer bent. Want dan zou het wel beter gaan met het graan op het land.”
God wilde graag weten hoe het dan had gemoeten en vroeg de boer naar zijn ideeën over het weer. De boer wist het wel. Geen stormen, geen hagelbuien, geen hittegolven. Gewoon zo nu en dan een warm zonnetje en een beetje regen, dan kwam alles precies goed.
God volgde zijn advies. Het graan groeide huizenhoog, maar toen er geoogst werd, bleken de aren leeg. Er zaten geen graankorrels in.
De boer was verbijsterd. Wat was er misgegaan?
“Er was geen uitdaging,” zei God. “Geen conflict en geen wrijving. Daardoor bleef het graan steriel. Storm en regen en donder en bliksem schudden de ziel van het graan op.”
Uitdaging en worsteling zijn essentieel voor het leven.

Inspirators

Mijn twee inspirators Jan Geurtz en Paul Smit hebben samen een vlog opgenomen. Leuk.
Ik heb ze nooit met elkaar in gesprek gezien, maar ze wel over de ander horen praten. Ze waren het een paar jaar geleden niet zo met elkaar eens, maar dat is nu anders.
Jan en Paul zijn beide schrijvers. Jan is vooral bekend van Verslaafd aan Liefde. Zijn cursussen gaan over dzogchen. Paul is een belangrijke spreker over advaita in Nederland.
Dzogchen geeft aan dat verlichting niet buiten een persoon ligt, maar onmiddellijk aanwezig kan zijn in de pure, oorspronkelijke natuur van de geest. Advaita verwijst naar het idee dat alles één is in beweging en dat alles gaat zoals het gaat.
Beide filosofieën benoemen de oorzaak van het lijden in de identificatie met een aangeleerd zelfbeeld (ego). Een verschil is dat je bij dzogchen door oefening kan werken aan het inzien en doorbreken hiervan. Bij advaita kan je niets doen. Je snapt het of je snapt het niet.
In de vlog zijn Jan en Paul het eens dat oefeningen zoals meditatie kunnen bijdragen aan meer inzicht en geluk. Helemaal eens.

Made in Japan

Ik heb van mezelf een nieuwe saxofoon kado gekregen. Na 10 jaar op een Ultra-Cheap horn te hebben gespeeld, was het tijd voor een echte sax. De oude saxofoon speelde fijn, maar ik had schoon genoeg van het kwakende geluid.
Het is een Yamaha geworden. Een degelijke YTS32 Made in Japan. Wat ben ik blij.
Ik heb hem gekocht bij Q-Sax, met de Q van Quality.
Q-Sax is weliswaar een echte saxofoonwinkel, maar wel als hobby erbij. Toen ik de sax vanmiddag ophaalde, werd ik verwelkomt door de allernieuwste Toyota Rav4. Compleet met reclameopdruk. Meneer Q-sax blijkt naast saxfreak ook directeur te zijn van drie Toyotavestigingen. Toyota, ook zo’n Japans kwaliteitsmerk. Net als Yaganisawa, van de absolute topsaxofoons die Q-sax ook verkoopt.
Q-sax is net als ik een liefhebber van Japanse makelij. Ik heb een Ibanezbas uit Japan, een Fenderbas uit Japan, een Yamahakeyboard uit Japan en uiteraard een Toyota Prius uit Japan. Geen idee waar de aantrekkingskracht voor Made in Japan vandaan komt. Aan de sushi zal het niet liggen. Daar ben ik geen fan van. Misschien heeft het te maken met de uitzonderlijke kwaliteit van de boeken van Murakami.

De houthakker

Er was een koning die nieuwsgierig was naar wat er in het klooster gebeurde. Hij vroeg overal: “Wie is de beroemdste Meester?” Hij ontdekte dat dit Nan-in was. De koning wilde Nan-in wel eens ontmoeten en toen hij het klooster inging, ontmoette hij een houthakker. Hij vroeg heM: “Waar kan ik Meester Nan-in vinden?”
De houthakker dacht even na en antwoordde: “Op dit moment kunt u hem niet vinden.”
De koning zei: “Waarom kan ik hem niet vinden? Begrijpt u wel hoe belangrijk ik ben?”
“Dat is niet van belang. Wie u ook bent, u zult hem niet vinden.”
“Is hij de deur uit?” vroeg de koning.
“Nee hoor, hij is binnen” antwoordde de houthakker.
“Is hij dan bezig met een ceremonie of zo iets?” vroeg de koning.
De man zei: “Hij is op dit moment voor uw neus aan het hout hakken. Als ik hout hak, ben ik een houthakker.”
De koning begreep er niets van “Meester Nan-in die aan het hakken is?”
Het werd winter en de koning bezocht weer het klooster. Daar zag hij Meester Nan-in. Hij leek op de houthakker. De koning vroeg “Bent u dezelfde man die hout hakte?”
De man zei: “Nu ben ik Meester Nan-in. Ik ben niet dezelfde man. De situatie is veranderd.” De koning was volledige verward. Hij ging terug naar het hof. “Die man is volslagen krankzinnig.” zei de koning tegen zijn naasten.
Een van de mannen aan het hof antwoordde: “U hebt de essentie gemist. Als de man hout hakt gaat hij daar helemaal in op.. Er is dan niets wat kan beweren dat hij Meester Nan-in is. Hij is alleen maar houthakker.”

Klimaatdemonstratie

Mijn zoon heeft gisteren meegedaan aan de grote klimaatdemonstratie in Den Haag. Hij verzekerde mij dat het geen spijbelen was. De school stond achter de actie. In de aanloop naar donderdag was de opwinding groot. Het was de eerste demonstratie van mijn zoon en hij hoopte stiekem op relletjes. Ik niet. Ik moest weer denken aan de demonstraties waar ik in een ver verleden aan mee heb gedaan voor een betere studiefinanciering. Toen waren er echte rellen. Ik herinner me dat ik in een lantaarnpaal was geklommen om niet onder de voet gelopen te worden door galopperende ME-paarden. Doodeng.
Gelukkig is de demonstratie gisteren vreedzaam verlopen.
In een reactie zei Mark Rutte dat de demonstrerende scholieren onmogelijk meer konden vragen dan de regering nu al doet. Tja, dat wil je als demonstrant natuurlijk niet horen. Mijn zoon was ook nog even in de Tweede Kamer en had daar Rutte alleen maar op zijn telefoon zien spelen tijdens het debat. Het demonstreren was cool, maar de indruk die mijn zoon van de politiek heeft gekregen was nog niet zo positief.

Duimpje

Mensen roepen nog wel eens dat Whatsapp leidt tot taalverloedering, maar dit blijkt helemaal niet het geval. Tot die conclusie komt Lieke Verheuijen in haar onderzoek naar de invloed van Whatsapp op schriftelijke taalgebruik van jongeren. Jongeren schrijven weliswaar informeler, expressiever, beknopter en speelser, maar niet slechter. Sterker nog, ze maken juist minder fouten en zijn creatiever met taal.
Over emoticons zegt Verheuijen niets, terwijl ik dat juist opvallend vind aan het gebruik van Whatsapp. Teksten zijn doorzeefd van hartjes, smileys en duimpjes. Opmerkelijk daarbij is dat in de appjes die ik lees, het vooral de ouderen zijn die al die vrolijke plaatjes gebruiken. Vooral bij een verjaardag zijn de plaatjes met stukken taart, slingers en glazen champagne niet van de lucht. De jongeren in mijn appgroepen zijn veel soberder in het gebruik van emoticons. Een paar woorden is genoeg.
Ik ben zelf een enorme fan van het duimpje. Zo’n duimpje kan je voor van alles inzetten en kost nauwelijks typewerk.

Hoezo taalverloedering,

Achtergrondmuziek

De Fabulous Park Braband was gevraagd om de feestelijke opening van wooninitiatief de Vuursteen muzikaal te omlijsten.
De band had al een paar maanden niet gerepeteerd, dus we hadden vroeg afgesproken om ons repetoire nog even door te spelen. Hoewel, repetoire kan je het niet echt noemen. We hebben een lijstje van vijf standards en voor de rest improvisen we er lustig op los. Dit werkt in een repetitie geweldig, maar bij een optreden is het afwachten.
Toen we met onze ‘repetitie’ begonnen, waren de eerste gasten er al. Niets repeteren, spelen maar. Twee uur lang. Het ging goed. Het publiek babbelde rustig door onze muziek heen, wij waren de enige die zo nu en dan voor de band applaudisseerden, ik deed soms een rare solo om te kijken of het opviel en een paar nummers hebben we wel drie keer gespeeld. Op de barmevrouw na die een heel voorzichtig danspasje maakte, leek het of niemand ons had opgemerkt. Toch werden we bij het afscheid overladen met complimenten.
Zo hoort het met goede achtergrondmuziek.

Het LLLLLeven

Modelletjes over hoe het leven in elkaar zit, vind ik altijd inspirerend. Ze maken de complexiteit en subtiliteit van het leven wat overzichtelijker en geven stof tot nadenken. Vaak zijn ze niet op wetenschappelijk onderzoek gestoeld, zoals ik laatst ontdekte bij de piramide van Maslov. Wat maakt het uit. Ze laten in ieder geval zien wat een creatief mens zo al kan bedenken.
Een belangrijke denker in dit verband is Stephen Covey. Wie kent niet de “De Zeven Eigenschappen van Effectief Leiderschap“?
Covey heeft echter nog een leuk rijtje bedacht om het leven te beschrijven. Het leven gaat in zijn idee om vier aspecten: Live, love, learn en leave a legacy. Ik vind dat zo mooi klinken. Al die L-en, prachtige alliteratie. De betekenis? Die complete mens bestaat uit een lichaam, een hoofd, een hart en een ziel. Het lichaam wil leven, het hoofd wil leren, het hart wil liefhebben en de ziel wil nalaten. Wonderschoon.

Bluetooth

Bluetooth bestaat twintig jaar. Prachtig, zo’n standaard om gegevens uit te wisselen. Jarenlang gebruikten we bluetooth alleen voor het koppelen van de mobiele telefoon aan de geluidsinstallatie van de auto. Om te telefoneren en om lekker hard eigen muziek af te spelen.
De afgelopen tijd zijn er allemaal bluetoothapparaten in ons huishouden bijgekomen. Bluetooth luidsprekers, bluetooth toetsenborden en bluetooth koptelefoons. De apparaten raken er helemaal van in de war. Dan hoor je opeens techno uit je box komen, terwijl je jazz verwacht. Of dan moet zoonlief eerst een flink eind van huis wegfietsen voordat hij aan zijn eigen koptelefoon is gekoppeld. Allemaal niet zo erg natuurlijk.
Wel heb ik het gevoel dat iedereen zich in het gezin meer terugtrekt. Dan zitten we allemaal met onze eigen koptelefoons op de bank naar onze eigen series te kijken of eigen muziek te luisteren. We hebben al eens geprobeerd of je meerdere koptelefoons aan één mobieltje zou kunnen koppelen. Dan zou je lekker silent disco kunnen doen. Helaas laat de bluetoothstandaard die wij gebruiken deze samenwerking nog niet toe.

Scootmobiel

We waren met z’n vieren op Vlieland en we wilden een stuk fietsen. Er stonden echter maar drie fietsen in de schuur en de scootmobiel. Ja, de scootmobiel. Dat wilde mijn zoon wel. Dat alleen vergunninghouders hierin mogen rijden, maakte hem niet uit.
Hij genoot. De scootmobiel trok op als een Tesla en hij scheurde keihard door de duinen. Al viel de maximum snelheid een beetje tegen.
Ik wist dat de scootmobiel een actieradius heeft van zo’n 20 kilometer, dus we kozen een lange route. Heel onverstandig. Op de terugweg, met nog een paar flinke duinen te gaan, stopte het voertuig. We duwden en duwden, maar de scootmobiel was niet in beweging te krijgen.
Verschillende inhalende fietsers boden hun hulp aan. Ze dachten dat ik invalide was. Pijnlijk. Ook hun duwkracht had geen resultaat.
Ondertussen was het nog maar een uur tot onze boot naar Harlingen zou vertrekken. Na veel stress, zoeken op Internet en een telefoontje met de winkel, bleek de oplossing eenvoudig. Gewoon de sleutel uit het slot halen. Het beetje stroom in de accu zorgde voor de veiligheidsblokkering.
Eindelijk konden we duwen. Het was loodzwaar, maar we kregen hem vooruit. De boot hebben we gelukkig gehaald.
Voor mij nog lang geen scootmobiel.

Shazam

Ik vind Spotify geweldig. Ik gebruik het nog maar twee jaar, maar ik kan er niet meer zonder. Dagelijks luister ik naar mijn eigen afspeellijsten of struin ik door gerelateerde muzieksuggesties. Gaaf vind ik dat je afspeellijsten kan delen. Mijn kinderen hebben op hun Oud-en-Nieuw-feestjes op mijn afspeellijsten gedanst. Zo ouderwets is mijn muzieksmaak blijkbaar niet.
Spotify is extra leuk in combinatie met Shazam, ook zo’n geweldige app. Ik luister in de auto veel naar NPO Soul&Jazz en Sublime en als er dan iets goeds voorbij komt, wil ik dat graag onthouden. Even de Shazamknop indrukken en je kan weer een mooi liedje toevoegen aan je Spotify-afspeellijst. Ik snap niet hoe Shazam dit technisch voor elkaar krijgt. Ze moeten wel hele slimme algoritmes hebben om de muziek te herkennen. Dit zouden mensen nooit zo snel kunnen.
Toch is er ook mensenwerk wat Shazam niet kan. Een paar jaar geleden hoorde ik prachtige filmmuziek waarbij ik heel nieuwsgierig was naar de artiest. De melodie bleef maar in mijn hoofd zitten. Ik de CD-winkel kon ik de eerste paar maten van het liedje neuriën en ik kreeg meteen de juiste CD in mijn handen geduwd door de vakkundige verkoper. Zou Shazam ooit een geneuried liedje kunnen herkennen?

Voornemens

Het nieuwe jaar is begonnen. De goede voornemens kunnen starten. De verschillende eindejaarskranten geven advies over wat wel en niet werkt. Millenials doen niet meer aan goede voornemens. Zij zien dat hun ouders hun voornemens toch niet volhouden, dus beginnen ze er niet aan.
Als het gaat om succesvolle voornemens, dan zijn de kranten het over één ding eens: leg de lat niet de hoog, begin met kleine stapjes en breidt geleidelijk uit.
Tijdens onze oudejaarsavond kwamen de goede voornemens ook ter sprake. Ik moest denken aan mijn ochtendritueel Tsi. Dit doe ik al zo’n 20 jaar bijna dagelijks en heeft zich ontwikkeld tot een best uitgebreide routine.
Dat had ik 20 jaar geleden nooit kunnen bedenken, toen ik met de vijf Tibetaantjes begon.
Hè, Tibetaantjes?
Ben je nieuwsgierig en heb je nog zin in een goed en gezond voornemen?
Check dit.

Creativiteit

Creativiteit is een geluksmaker in het kwadraat. Het zorgt voor verassende inzichten, nieuwe ervaringen, leerzame processen, spannende samenwerkingen, waardevolle oplossingen en vast nog veel meer. Hoe het precies werkt? Daar hoop ik de komende tijd achter te komen. Ik doe verslag op deze website. Hopelijk heb jij er ook wat aan.
Veel creativiteit gewenst!

Ukulele

Voor mij lag er dit jaar een ukulele onder de kerstboom. Knalrood, een echte kerstukulele. Ik was blij dat de kerstman dit cadeau uit mijn verlanglijstje had gekozen. Ik heb al veel muziekinstrumenten, maar nog geen klein begeleidingsinstrument wat je makkelijk mee kan nemen, de ukelele.
Duizenden YouTube-filmpjes zijn er om ukulele te leren spelen. Binnen 10 minuten heb je de akkoorden al onder de knie van een eerste liedje. Echt leuk. Worden de akkoorden wat ingewikkelder, dan is het wel een gefriemel om de vingers op de juiste plaats te zetten op het dunne halsje. Maar het is heel goed te doen. Aanrader.
Ik heb al verschillende liedjes onder de knie. Op de ukulele dan. Want nu dient het volgende probleem zich aan. Alleen maar wat akkoorden spelen is lollig, maar het wordt natuurlijk echt leuk als je er ook bij kan zingen. Daar ben ik geloof ik nog niet helemaal aan toe.

Kristal

Op de een of andere manier ben ik wat onhandig in het huishouden. Het zal wel komen doordat ik alles zo snel mogelijk wil doen.
Tot verdriet van Mevrouw Di Basi. Regelmatig sneuvelt er een bord, kopje of glas. Tijdens de kerstdagen is dat extra vervelend, want dan gebruiken we ons mooiste servies. Wedgewood kerstborden en kristallen glazen. De afgelopen dagen zijn er drie glazen gebroken en is er een flinke scherf afgegaan van zo’n mooi bord.
Ter compensatie van deze schade, wilde ik Mevrouw Di Basi met kerst verrassen met mooie antieke glazen. Ik ben naar drie kringloopwinkels geweest om ze te kopen. Pas in de laatste kringloopwinkel vond ik er twee. Blijkbaar zijn ze zeer gewild deze dagen.
Met de twee gevonden glazen liep ik nog even door de winkel heen. Je weet nooit waar je tegen aanloopt. Letterlijk dit keer helaas. Ik had mijn armen op mijn rug met de twee glazen tussen mijn vingers met het drinkgedeelte naar buiten. Je raadt het al. Ik liep per ongeluk tegen een stoel aan met rinkelend glas als resultaat. Hoezo onhandig?

Fictie

Na meer dan honderd 150Max-berichtjes leek het me leuk om eens wat anders te schrijven. Een zelf verzonnen verhaal bijvoorbeeld. Met de kerst op komst was dit het ideale moment. Ik heb een kerstverhaal geschreven en vanavond is het voorgelezen aan mijn gezin. Ik vond het reuze spannend.
De eerste regels heb ik nog zelf voorgelezen, maar daar werd zo hard om gelachen dat Mevrouw Di Basi het heeft overgenomen. Ze deed dat heel goed en het gezin heeft braaf tot het einde geluisterd.
Toen ze klaar was, bleef het even stil. Was het afgelopen? Iedereen dacht dat er nog wel meer zou gebeuren. Ik zie dat maar als een compliment.
Iedereen vond het wel aardig, maar al snel kwam de nodige feedback. Sommige uitweidingen leidden te veel af. Ook was ik soms te popiejopie bezig, bijvoorbeeld met rapper Boef en de game Fortnite. Bovendien had ik verschillende personages opgevoerd, die later in het verhaal helemaal niet meer terugkwamen.
Kortom, genoeg om te verbeteren. Maar het eerste verhaal is er. Ook al kan het nog veel beter, het is wel een expresión creativa.

Dromen

Dromen kunnen je veel informatie geven. Mevrouw Di Basi is de afgelopen jaren gespecialiseerd in dromen en werkt als dromendokter. Haar analysemethode is dat je de droom naspeelt in het hier en nu. Je gaat dan helemaal terug in het gevoel van de droom en krijgt daardoor inzichten. “Ik droom nooit” zal je misschien zeggen. Dat was tenminste altijd mijn reactie. Maar nu ik er wat bewuster mee bezig ben, droom ik wel degelijk. Tip van Mevrouw Di Basi is om een droom altijd meteen op te schrijven, welk tijdstip van de nacht het ook is. En ja, dat kan soms hinderlijk zijn voor je partner.
We zijn bijna in de periode van de 12 Heilige Nachten. Dit is de tijd die overblijft in een zonnejaar nadat er 12 manen zijn geweest. De Germanen noemde dit vroeger de resttijd, de tijd die niet bestaat. Juist in deze tijd zijn dromen heel helder en vol informatie over het komende jaar. Slaap lekker!

Kerstpakket

Het is duidelijk de week voor de kerstvakantie. Ik zit veel in de trein en zie overal mensen met kerstpakketten. De NS zou in deze week wel een extra bagagetrein kunnen inzetten. Vandaag zag ik een meisje met een hele grote doos, mooi ingepakt met rood papier vol groene kerstbomen. De doos paste niet in het bagagerek, dus moest ze hem op schoot houden.
Veel mensen hebben de inhoud van hun kerstpakket in een plastic tas gedaan. Ik zie tenminste meer supermarkttassen dan anders. Best jammer eigenlijk, want deze mensen hebben niet meer dat spannende moment thuis waarin het kerstpakket wordt uitgepakt.
Wij mochten van onze werkgever kiezen voor een Bierpakket, een Ritualspakket of een schenking aan een goed doel. Ik was verbaasd hoeveel mensen hebben gekozen voor een Ritualspakket. Ook de mannen. Blijkbaar willen ze thuis hun vrouwen verrassen. Wat is de kerst toch een mooie periode.

Materialisme

In Terminal 2 van Aeroporto de Lisboa wordt je na de veiligheidscontrole de taxfree-zone ingeleid. Je moet deze zone door om bij de gates te komen. Dit is natuurlijk niet uniek voor een luchthaven. Wat ik nog niet eerder heb meegemaakt is dat ik in een rij moest staan om de vertrekhal te bereiken. Een rij van allemaal kopende, maar ook niet kopende reizigers. Iedereen blootgesteld aan aantrekkelijke luxegoederen.
Ik moest hier aan denken toen ik het interview las met Laurie Santos, de Well Being professor van Yale University. Zij woont op de campus en constateert dat 40 procent van de studenten depressief is. Haar collegereeks ‘The Science of Well-Being’ is de bestbezochte van de universiteit.
Volgens haar zijn er verschillende redenen waarom mensen ongelukkig zijn. Een daarvan is onze materialistische maatschappij. “Koop iets, dan wordt je gelukkig” is een belangrijk motto. Het zijn echter juist sociale contacten en iets geven aan een ander die ons welbevinden bepalen.
Het zou me niet verbazen als mensen een stuk blijer worden van een aardig gesprekje bij de vertrekhal dan van het kopen van allemaal spullen.

Stoelmassage

Steeds meer bedrijven hebben speciale programma’s ter bevordering van het fysieke welbevinden van hun medewerkers. Fitte mensen zijn immers minder snel ziek en misschien ook wel productiever. Werkgevers bieden sportprogramma’s, massages, yogalessen, ontspanningsoefeningen, gezonde lunches, mindfulness en meer.
Ik heb twee mensen in mijn omgeving die hun diensten op dit vlak aanbieden. De een geeft deskyoga en de ander stoelmassages. Goed werk, waar de mensen op kantoor veel baat bij hebben. Tot zo ver prachtig.
Maar nu ga ik even zeuren. De verdiensten zijn erbarmelijk. Terwijl een projectmanager of consultant al snel met meer dan 100 euro per uur wordt ingezet, mogen de yogajuf en stoelmasseur voor een paar tientjes aan de slag. En dan ook niet een hele dag van acht uur (als ze dat al zouden volhouden), maar een paar uurtjes rond de lunch. Met dezelfde reistijd, kosten en volledige inzet. Even ouwehoeren bij het koffieapparaat is er niet bij.
Hoe kan dit nou? Vinden we dit soort dienstverlening toch wat minder waard? Dit draagt toch net zo hard bij aan het succes van een organisatie als inhoudelijke consultancy?

Verkeersborden

Soms is iets in het nieuws wat jezelf al lang hebt opgemerkt. Bijvoorbeeld het grote aantal overbodige verkeersborden in Nederland. Drie verkeersorganisaties geven aan dat zo’n 600.000 van de in totaal drie miljoen borden in Nederland kunnen worden weggehaald. Borden leiden te veel af waardoor onveilige situaties ontstaan.
Ik wandelde laatst op de Holterberg en midden in het bos bij een kruising tussen een fietspad en een wandelpad telde ik dertien verkeersborden. Twee keer verboden in te rijden met een auto, twee fietspadborden, vier naamborden en allerlei richtingaanwijzers voor ruiters, fietsers en wandelaars. Ik zag meer rood, wit en blauw, dan het mooie groen van de natuur.
Ooit heb ik een app gemaakt om overbodige verkeersborden te registreren. Leuk idee, maar ik heb de app nooit uitgebracht. Ik kon met die registratie toen geen kant op. Nu is het advies aan gemeenten, provincies en rijk om een bordenanalyse gaan maken en vervolgens verkeersborden weg te halen. Eens kijken of ik die oude app nog aan de praat krijg.

Puppy Linux

Deze week zei mijn oude muzieklaptop dat de browser Firefox niet meer werd ondersteund. Vista was te oud. Het was nu echt afgelopen met deze trouwe PC. Wat nu?
Toevallig had Mister Percussie van de Fabulous ParkBraBand me net verteld dat hij de video’s van ons Gigantconcert had bewerkt met allerlei Linuxprogramma’s. Linux is het open source alternatief van Windows en MacOS. Zou Linux misschien een oplossing zijn voor mijn oude muzieklaptop?
Een mooie zoektocht begon. Er bestaan tientallen Linuxbesturingssystemen en vele duizenden softwareprogramma’s. Prachtige namen als Ubuntu, Zorin, Cinnamon en Manjaro kwamen voorbij. En vele forums en websites met allerlei enthousiaste adviezen. Het Linuxwereldje is zeer behulpzaam.
Uiteindelijk ben ik gevallen voor het lieve Puppy Linux. Een klein, snel besturingssysteem wat zelfs vanaf een USB-stick kan starten. Firefox doet het als een tierelier en ik heb opeens keus uit vele muziekprogramma’s.
Als medewerker van een commercieel softwarebedrijf heb ik het niet zo op open source software, maar ik ben er nu toch wel heel blij mee. In plaats van mijn oude laptop weggooien, kan ik er nog een tijd mee spelen.

Uiterton

Mijn vader van achtentachtig is gevallen en heeft extra verzorging nodig. Mijn moeder kan deze zorg helaas niet meer bieden en daarom zit hij nu in het bejaardentehuis. Een verdrietige situatie.
Mijn ouders wonen op Vlieland en het bejaardentehuis daar heet De Uiterton. Vandaag heb ik mijn vader bezocht. Het was een lange reis met twee keer een boottocht, maar ik ben blij dat ik heb gezien hoe hij in De Uiterton leeft.
Alles op Vlieland is speciaal en ook het leven in De Uiterton. Er zijn maar zeven bewoners, waardoor de verpleegkundigen veel tijd voor aandacht en verzorging hebben. Daarnaast worden de bewoners door vrijwillige Vlielanders op allerlei manieren beziggehouden. Samen koffiedrinken en zingen .zijn populair. Geweldig.
Ik heb veel contact met een jonge Vlielander die op het vaste land studeert. Hij vertelde me dat hij en zijn vrienden als ze oud zijn allemaal terug willen naar het eiland. Je kan nergens beter oud worden dan op Vlieland.

Leuk

Ter afsluiting van de workshop vroeg ik iedereen hoe ze het hadden gevonden. Ik denk dat de helft van de deelnemers reageerde met “Leuk, want…”. Veel leuk dus. Als voorzitter vond ik dat fijn om te horen.
Later moest ik hier toch nog even aan terugdenken. Leuk? Worden mensen daar beter van? Of nog belangrijker, worden hun team, klanten of organisatie daar beter van?
Ik heb zo’n 15 jaar geleden mogen mee werken aan de invoering van projectmatig werken bij een grote organisatie. We deden dat met hulp van Kernkonsult, waar een aantal consultants de methodiek Projectmatig Creëren hadden ontwikkeld. Een methodiek met veel aandacht voor de zachte en creatieve kant van projectmanagement. Ik vond het heel inspirerend en leuk.
Ik weet nog dat de manager het woord “leuk” niet wilde horen. Je doet iets om dat je beter wilt worden, efficiënter, slimmer, duurzamer, zichtbaarder, goedkoper, of wat voor doelstelling je ook maar hebt. Niet omdat het leuk is.
Ik was het toen al niet met hem eens en nog steeds niet. Als iets leuk is, is het werken aan grotere doelen gemakkelijker.

Heldenreis

De eerste keer dat ik kennis maakte met de Hero’s Journey was tijdens een training. Mijn werkgever had Duarte ingehuurd om de geheimen van de ideale presentatie uit te leggen. De ideale presentatie is opgebouwd als een heldenreis met het publiek als held en de presentator als mentor.
De Hero’s Journey is bedacht door antropoloog Joseph Campbell. Campbell heeft zijn leven lang mythen en culturen bestudeerd en is tot de ultieme verhaallijn gekomen. Een verhaallijn die mensen raakt en oproept tot actie.
De heldenreis bevat 12 stappen. De held begint in zijn normale leventje en gaat met hulp van een mentor op zoek naar zijn opdracht, het vinden van de graal, de schat, de prinses. Tijdens zijn reis doorstaat hij allerlei beproevingen. Dan vindt hij zijn schat en neemt deze mee terug naar zijn vertrouwde wereld.
De meeste films volgen deze verhaallijn. Afgelopen weekend zag ik twee films waar dit overduidelijk was: Aanmodderfakker (over een eeuwige student die eindelijk volwassen wordt) en Love, Simon (over de coming out van een puber). Het is echt leuk om bij films de Hero’s Journey te ontdekken.

Marge

Als je veel met de trein reist, dan lijkt het of er weinig vertraging is. Weliswaar komt de trein regelmatig een paar minuten later binnen dan de geplande aankomsttijd, maar dat valt niet zo op na een reis van anderhalve uur. Je hoort mij daarom niet klagen. Temeer omdat ik als de trein echt vertraagd is, graag een beroep doe op de financiële compensatie die de NS aanbiedt.
Twee zaken storen mij echter aan de terugbetalingsregeling. Ten eerste kost het een paar dagen voordat je een compensatie kan aanvragen. Vaak ben je dan de vertraging al weer vergeten en schiet het terugvragen van geld er bij in. Waarom kan de NS niet bij elke grote vertraging automatisch compenseren?
Ten tweede geeft de NS alleen geld terug als de vertraging meer dan 30 of 60 minuten is. De NS houdt zich hierbij strak aan de tijd. Vorige week was er een dubbele wisselstoring en had ik 58 minuten vertraging. Dit voelde toch echt als een uur, maar de NS compenseerde voor 30 minuten extra reistijd. Krenterig vind ik het. Waarom niet een kleine marge inbouwen? Net als bij een bekeuring, waar de eerste te hard gereden kilometers niet bestraf worden. Dat geeft zo’n veel beter gevoel.

Bladblazer

De herfst is op zijn mooist. Het heeft niet echt gestormd de laatste tijd, waardoor veel bladeren nog aan de bomen zitten. Ze hebben de prachtigste kleuren van lichtgeel naar donkerbruin. Ook op de grond zijn ze schitterend. Door de droogte zijn ze niet modderig en vies, maar nog vol van kleur. Het valt me nu pas dat de naaldbomen in mijn wandelbos allemaal lariksen zijn. Ook deze worden langzaam geel.
Ik heb vanmorgen tijdens mijn boswandeling volop genoten van de herfstpracht. Het enige jammere was dat met de herfst ook het werk in het bos toeneemt, met het bijbehorende lawaai. Er werd volop gezaagd. De ene na de andere boom viel op de grond en werd met veel geweld afgevoerd. Zo’n zeurende motorzaag in het bos is irritant, maar hoort erbij.
Verrassender was het geluid van een bladblazer. Het groenbedrijf was druk bezig om een bospad schoon te blazen. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Bladeren blazen in het bos is als water naar de zee dragen. Misschien wilden de groenwerkers wel net als ik gewoon van het bos genieten. In plaats van bladblazen in een saaie woonwijk.

Nieuws

In mijn ochtendritje naar het station hoorde ik de “hoofdpunten van het nieuws” op de radio. Ik weet dat nieuws over het algemeen somber en negatief is, maar vanmorgen vond ik het wel heel erg.
Files en reistijden nemen tot 2023 met meer dan een derde toe.
Door landbouw, overbevissing en vervuiling zijn de populaties wilde dieren sinds 1970 met 60 procent gekrompen.
De koopkracht van de meeste gepensioneerden is sinds 2010 gedaald.
Trump heeft 5000 militairen extra naar de grens van Mexico gestuurd om duizenden vluchtelingen tegen te houden.
Bulgaarse ambtenaren hebben op grote schaal gefraudeerd met illegale paspoorten voor niet-Europeanen.
Het weer voor vandaag: veel regen, het waait flink en het wordt maar zeven graden.
Geen enkel lichtpuntje. Daarop moeten we wachten tot na het nieuws.
Duurzaam beleggen met Zwitserleven, succesvolle e-commerce met PostNL, zakelijke koffie van Nespresso en de wereld bekijken door een roze bril bij een tentoonstelling van impressionisten in Museum Singer in Laren.

Dutch Design

Als er iets inspirerend is, dan is het de Dutch Design Week. Gelukkig valt het vaak samen met de herfstvakantie, zodat we er met het hele gezin van kunnen genieten. Honderden demonstraties en opstellingen zijn er te bewonderen. Ideaal om creatieve ideeën op te doen.
Dit jaar vielen mij twee dingen op.
Ten eerste gaat circulariteit tegenwoordig veel verder dan de meubels van oude PVC-buizen en bouwafval die ik een paar jaar geleden nog zag. Overal wordt gewerkt aan het maken van nieuwe grondstoffen uit groenafval, paddenstoelen, weggegooide kleding en nog veel meer. Grondstoffen voor dakpannen, stenen, mode, keukengerei, voor alles eigenlijk.
Ten tweede is design steeds meer een integraal proces. Meer dan ooit zag ik allerlei disciplines samen werken aan concepten en producten. Mooi voorbeeld is het kunstbaarmoederproject van Maxima Medisch Centrum.  De kunstbaarmoeder wordt ontwikkeld door een collectief van kunstenaars, medici, psychologen, biologen, natuurkundigen en anderen.
Prachtig allemaal. Alleen veel te veel te zien voor één dag. Ik heb het toegangsbandje om mijn pols gehouden. Zal ik nog een dag gaan?

Bibliotheek

Mijn woonplaats heeft een nieuwe Openbare Bibliotheek. Een architectonisch hoogstandje vol met meubels van gerecyclede materialen.
Al sinds ik mij kan herinneren hou ik van de Bibliotheek. In het dorp waar ik ben opgegroeid, stond ik bekend als de veellener. Eén keer per week was de bieb open en dat was voor mij te weinig. Ik had mijn maximaal vier boeken vaak na een paar dagen al uit.
Onze nieuwe bibliotheek is heel anders dan mijn vroegere bieb. Natuurlijk zijn er nog boeken te lenen, maar je kunt er nu studeren, werken, muziek maken, 3D-printen, vergaderen, eten, drinken. Het gaat veel meer over beleving. Ik vind het een goed initiatief. Op deze manier komen er weer meer jongeren in de bieb. Wie weet dat ze soms ook een boek lenen.
Het moet heerlijk zijn om deze bieb te werken. Het personeel heeft echter één uitdaging. De gastvrijheid van de bibliotheek nodigt ook wat minder sociale types uit. Hoe ga je daar mee om? Iedereen is welkom natuurlijk, maar hun harde praten maakte mijn beleving vandaag iets minder positief.