Soms denk je dat er in deze coronatijd niets anders meer is dan de hele dag videobellen achter de computer. Maar er is nog steeds theater. Al is het wel anders dan normaal.
Deze week ben ik naar de Oostpoolvoorstelling Liefdesziek geweest van schrijver Bart van den Donker en regisseur Charli Chung. Met 30 bezoekers, 1 gastvrouw, 2 acteurs en 1 technicus was de sfeer in Huis Oostpool surrealistisch. Maar dat deed niets af aan het fantastisch uitgevoerde toneelstuk.
Het ging over het verlangen van twee personages naar elkaar, Dag en Nacht. Op netjes 1,5 meter afstand spraken ze harop hun fantasieen uit over hun toekomstige ontmoeting. Maar ook hun angst hiervoor. Na de ontmoeting zou immers altijd het afscheid op de loer liggen. Er dan maar niet aan beginnen? Ondanks de hunkering? Het leek alsof denken en voelen met elkaar in gesprek waren. Een uur lang rationele overwegingen en romantische verlangens in prachtige taal.
Toch een heel andere ervaring dan ’s avonds onderuitgezakt naar een Netflix-serie kijken. Er op uit!
150Max
Handig
Ik heb geen twee linkerhanden, maar echt handig ben ik ook niet. Als ik een klusje aanpak, dan moet ik nogal eens iets twee keer doen, omdat het de eerste keer net niet helemaal lukte. Daarnaast is mijn afwerking vaak slordig, waardoor de verbetering toch net wat minder lijkt op een verbtering. Ook kan ik niet klussen zonder het uiten van de nodige krachttermen. Iets waar mijn gezin zich nogal aan kan storen.
Als ik dit zo schrijf, is het een wonder dat ik nog wel eens een hamer of zaag oppak. Afgelopen weekend heb ik mezelf overwonnen. Ik heb een nieuw, tweedehands Borettiformuis geplaatst in de keuken en zelf aangesloten op het gas. Het ging in een keer goed en het ziet er prachtig uit.
Het is me helaas niet gelukt om niet een paar keer te vloeken tijdens het zagen en schroeven, maar het is me vergeven. Iedereen is blij en heeft al een keer gekookt. Waar zo’n klusje al niet toe kan leiden. Ik heb nu al zin om ook de rest van de keuken aan te pakken.
Laura H
Ik was bij de première van de voorstelling Laura H in het Stadstheater in Arnhem. Prachtige recensies in de landelijke kranten. Toneelgroep Oostpool heeft een voorstelling gemaakt van het boek van Thomas Rueb over het jonge leven van Syriëganger Laura H. Haar bekering tot de Islam, haar vertrek naar Syrië, haar vlucht naar Nederland en haar veroordeling.
Toen het boek van Rueb uitkwam, was er veel ophef over in de media. Net als in de aanloop naar deze voorstelling. Is het geoorloofd om zoveel aandacht te geven aan dit kalifaatmeisje, een lid van een terreurorganisatie?
De tegenstanders laten luid van zich horen. Gelukkig vindt de pers overwegend dat dit verhaal verteld moet worden. Om vragen te stellen, om te zien dat niet alles zwart-wit is.
Fantastisch dat deze voorstelling zoveel discussie en emotie oproept. Daar gaat theater over.
Er is daardoor niet zoveel aandacht voor het fantastische spel van de acteurs. Helemaal niet erg. Maar op deze plek wil ik graag als trotse vader mijn allergrootste complimenten geven aan Tim Olivier Somer, die in de voorstelling drie hoofdrollen speelt.
Broederschap
Tijdens een avondwandeling door Rotterdam stuitte ik samen met een collega op het prachtige Koningin Emmaplein. Hier staan kolossale herenhuizen van rond de 19e eeuw waar vroeger de havenbaronnen woonden.
Het middelste huis valt het meest op. Vijf kolossale verdiepingen met bovenop twee torentjes.
Toen we stiekem naar binnen keken, zagen we een gezelschap van heren aan een enorme tafel witte wijn drinken. Ze gebaarden ons om binnen te komen en voor we het wisten volgden we de gastheer trappetje op trappetje af naar het souterrain. Of we even wilden vertellen waarom we naar binnen keken. Ah, nieuwsgierigheid. Een uitstekende eigenschap van de mens. De heren vertelden dat ze net een discussie hadden of ze nu wel of niet de luiken zouden open zetten voor mensen van het westen. Wel dus, en daarom mochten wij even op bezoek komen. Er volgde een ingewikkeld betoog over verbinding, broederschap, bouwhutten en dankbaarheid richting de meester. De heren bleken vrijmetselaars.
Net toen we dachten een glas wijn aangeboden te krijgen, was het de hoogste tijd om op te hoepelen. De heren hadden een concertpianist uitgenodigd die Beethoven voor hen ging spelen. Zo sponsorden ze de kunsten.
Een fascinerend gezelschap. Nieuwsgierigheid stond bij hen hoog in het vaandel, maar ons hebben ze verder geen enkele vraag gesteld.
Eindwerkstuk
Zoals elke ouder ondersteun ik mijn kinderen graag bij de belangrijke keuzes in het leven. Voor een zoon in de eindexamenklas is dat de keuze voor de vervolgstudie en het onderwerp voor het eindwerkstuk. Mijn zoon is al sinds begin dit jaar aan het nadenken over het laatste. Hij heeft een brede interesse, wil iets theoretisch én praktisch, maar wil vooral zo min mogelijk tijd besteden. Eigenlijk is dat laatste het belangrijkste kriterium. Dat maakt het niet makkelijk. Hij wordt regelmatig door de school gemaand om met ideeën of uitwerkingen te komen. Op dat moment slaat even de paniek toe en moet het hele gezin helpen. We gaan stickeren, overleggen, helpen met de opzet. Allerlei onderwerpen zijn al langs geweest dit jaar: thuissensoren inrichten, muziekcompositie maken, kookboek samenstellen en veel meer. Ondertussen kost het nadenken over een onderwerp meer tijd dan gewoon beginnen.
Afgelopen week was de deadline vanuit school. Hij heeft eindelijk iets bedacht wat theoretisch en praktisch is, maar in zijn beleving vooral weinig tijd kost.
Hij gaat een bordspel maken om mensen bewust te maken van hoe weinig duurzaam smartphones zijn. Het moet in januari klaar zijn, dus ik verwacht dat hij in de kerstvakantie wel gaat beginnen.
Mondkapjes
Premier Rutte heeft het al meerdere keren gezegd: met 50 procent van de kennis moet het kabinet 100 procent van de coronamaatregelen nemen. Dat geeft niet echt vertrouwen. Deze zomer was ik in Portugal en daar gelden andere maatregelen dan in Nederland. Ook dat geeft niet echt vertrouwen.
In Portugal zijn mondkapjes verplicht in openbare gebouwen, restaurants (alleen als je binnenkomt…) en winkels en voor iedereen met contactberoepen. Hierdoor kunnen rare situaties ontstaan. Ik zag een klasje met kitesurfers op het strand allemaal met mondkapjes op. Zou het virus in de zee overdraagbaar zijn?
Vaak wordt gezegd dat je emoties het beste kan aflezen aan de ogen van mensen. Ik heb gemerkt dat de mond minstens zo belangrijk is. Zo kon ik bij de chagrijnige autoverhuurder moeilijk aflezen of hij ons niet wilde of niet kon helpen. Twee uur hebben we nodig gehad om de auto mee te krijgen.
Ik ben blij dat Amsterdam en Rotterdam besloten hebben om met de mondkapjesproef te stoppen. Het kan alleen maar leiden tot miscommunicatie.
Disco
De Volkskrant laat een aantal clubeigenaren aan het woord over de gevolgen van de coronacrisis. Zo’n 170 clubs zijn sinds begin maart gesloten. Een aantal wordt in haar voortbestaan bedreigd. De grootste frustratie is de onzekerheid. Mogen ze nu wel of niet 1 september open? Heel voorzichtig proberen een paar clubs feestjes te organiseren voor kleine groepen mensen. Dansen mag alleen rond de tafel waar je zit.rnIk zou niet willen beweren dat onze tuin een nachtclub is, maar mevrouw Di Basi heeft hier de afgelopen tijd wel een leuk alternatief georganiseerd: de silent disco. Zo’n 12 mensen kunnen per keer meedoen. Heerlijk dansen in de tuin met gemiddeld zo’n 10 meter afstand. Lekker in het zonnetje om 10 uur ’s ochtends. Uiteraard is het een hele andere ervaring dan midden in de nacht zweten op zware beats in een club, maar het is heel leuk. En je hoeft er niet tot 2 uur ’s nachts voor op te blijven voordat je kan beginnen. Heerlijke manier de dag te beginnen.
Treinreis
Na meer dan vier maanden verplicht thuiswerken, ben ik vandaag voor het eerst weer met de trein naar kantoor gegaan. Ik was al een paar keer met de auto heen en neer gereden, maar nu wilde ik mijn favoriete zelfwerktreintijd weer eens benutten.
Ik zag er tegenop om anderhalf uur met een mondkapje op te zitten, maar het viel heel erg mee. Het treinreizen was heerlijk. Op de heenreis zat ik alleen in de coupé en op de terugreis met drie anderen. Een coupé waar normaal toch meer dan 50 mensen in kunnen. Ik heb nog enthousiast een foto van het perron gemaakt wat gewoonlijk vol staat, maar waar nu met moeite vier mensen waren te ontdekken. Het was een prima treindag. Dit zou ik altijd wel willen.\r\nHoewel … toen ik er wat langer bij stil stond, realiseerde ik me dat als dit nog even duurt er helemaal geen treinen meer rijden. Een trein waar honderden mensen in kunnen en nu hooguit 25 is natuurlijk niet rendabel.
Instant
Als liefhebber van creatieve expressie geloof ik heel erg in onmiddellijk doen. Niet eindeloos nadenken voordat je het eerste woord intypt, de eerste toon aanslaat of de eerste lijn tekent. En ook niet eindeloos schaven als de expressie klaar is. Gewoon aan de slag. Instant.
Terwijl het woord instant in mijn hoofd opkomt, denk ik opeens aan de Instant Composers Pool (ICP), het jazz improvisatiegezelschap uit de jaren zestig wat nog steeds bestaat. Toen ik in Amsterdam studeerde, was ik een groot fan. In het Bimhuis deed ik wekelijks hard mee met de geïmproviseerde muziek.
Ik had nooit echt bij de naam stil gestaan, maar realiseer me nu dat instant natuurlijk slaat op de onmiddellijke compositie. Gewoon nu spelen wat er nu opkomt. Heerlijk. Vooral voor de musici. Voor de toehoorders is het niet altijd even makkelijk te volgen. Maar creatieve expressie gaat natuurlijk ook primair om de expressie en niet persé om het behagen van het publiek.
Saint Frances
Omdat mijn dochter druk bezig is met haar masteronderzoek naar de rol van gender in topfuncties, gaat het hier tijdens het avondeten vaak over. De discussies lopen soms hoog op. Over de dominantie van mannen in topfuncties, over de verschillen tussen mannen en vrouwen als het gaat om gezinstaken, over hoe vrouwen zelf deze situatie in stand houden.
We merken dat als het niet meer alleen over mannen en vrouwen gaat, maar over mannelijke en vrouwelijke normen, dan ontstaat er veel meer begip aan tafel. Mannelijke en vrouwelijke gendernormen over carrieregedrag, zorgen voor de kinderen, hard werken, uiten van emoties, spelen zowel bij mannen en vrouwen. Deze normen zitten zo diep ingebed in de samenleving, dat ze moeilijk te veranderen zijn. Films kunnen hierbij een mooie rol spelen. Je ziet in sommige films dat normen soms heel subtiel aan de kaak worden gesteld. Saint Frances is zo’n film. Over onder andere een lesbisch stel met hardwerkende moeders, een feministische baby sitter en mannen die over hun emoties willen praten. Heel goed gedaan. Jammer dat de meeste films nog sterk normbevestigend zijn.
Kanovaren
Onze boerderie ligt vlak bij het kanaal van Deventer naar Raalte. Ooit voeren hier binnenvaartschepen, maar dat is nu moeilijk meer voor te stellen. Het kanaal is smal, heeft veel bruggen, brede rietkragen en staat vol waterplanten. Prachtige natuur die niets met Nederland transportland te maken heeft.
Elke zomer geniet ik hier van een dagelijkse duik en sinds vandaag ook weer van kanovaren. We hebben drie kano’s en de eerste zomer hebben we veel gekanood. Daarna amper meer. Ook al is het kanaal een en al natuur, het blijft een kanaal. Je kan alleen maar heen en terug varen en dat is saai.
Tot vandaag.
We hebben ontdekt dat er een heel systeem van sloten en kleine kanaaltjes rond het grote kanaal bestaat. Het bleek dat we vanuit de sloot naast ons huis een echt rondje konden varen. Hoewel rondje… Drie uur zijn we bezig geweest.
Hulde aan het waterschap dat zo’n mooi watersysteem onderhoudt. Misschien kunnen ze alleen nog wat doen aan al die lage bruggen. Ik denk dat we wel 20 keer hebben moeten klunen met onze kano’s. En dan blijken er naast riet en mooie bloemen ook brandnetels op de oever te staan. Bovendien zijn de slootwallen heel stijl en sla je makkelijk om. We hebben blaren op onze handen, jeuk op onze benen en een nat pak, maar was het een leuke tocht.
Familiedrama
Familiedrama op de boerderie. Zoon haan heeft vader haan verstoten als hoofd van het kippengezin. En niet zachtzinnig ook. Nadat de vader de zoon al twee jaar uit de buurt hield van zijn twee zussen, waren de rollen in een dag omgedraaid. Keihard hebben ze gevochten. Veren en bloedspetters vlogen in het rond. Maar ’s middags was het opeens klaar. Vader haan trok zich terug in een ver hoekje van de tuin en de twee kippen liepen achter hun broer aan alsof het nooit anders was geweest.
Eerst dachten we dat vader haan dood ging, maar toen hij toch opkrabbelde, leek het ons een goed idee om hem gewoon nieuwe kippen te geven. Twee kippenfamilies op het erf zou toch prima kunnen? We hebben twee kippen gekocht en ze met vader haan opgesloten in een nieuw hok. Ondanks zijn verwondingen kwam er weer pit in vader haan. Hij zat meteen boven op zijn nieuwe vrouwtjes. We hoopten dat hier een mooi gezinnetje geboren was. Maar toen we na twee dagen het hok open deden, wisten de nieuwe vrouwtjes niet hoe snel ze naar zoon haan moesten rennen. Vader haan legde zich meteen neer bij zijn lot. Hij houdt nu gepaste afstand en kan er mee leven lijkt het.
De natuur kan je niet naar je hand zetten.
Schoonmaak
Sinds we naar het platteland zijn verhuisd, verwarmen we ons huis met houtkachels. Tien jaar geleden was dat nog heel milieubewust. Hout is vernieuwbaar en daarom CO2-neutraal. Ondertussen is de mening over houtkachels minder positief. Door het vrijkomen van fijnstof, benzeen en koolmonoxide zijn houtkachels slecht voor de gezondheid. Onze houtvoorraad is zo groot, dat we nog wel even blijven doorstoken. Bovendien hebben we hele goede kachels, waarbij de giftige uitstoot nihil is.
Toch zaten we de laatste weken geregeld in de rook. Extreme rook. We dachten dat het door het hout kwam of door de storm of door een verstopte pijp. Alle ramen en deuren gingen regelmatig open om te luchten. Een aparte ervaring als het buiten windkracht 8 is.
Volgens de schoorsteenveger lag de oorzaak bij de kachel. Voor het eerst in vijf jaar hebben we de kachel daarom uit elkaar gehaald en schoongemaakt. Meer dan een kilo as kwam eruit. Alles was verstopt. Logisch dat er zoveel rook de kamer in kwam. Wat een vieze bende geeft dat, zo’n kachelschoonmaak. Overal roet. Zelf waren we helemaal zwart.
Maar wat heerlijk dat nu alles schoon is. En wat genieten we weer van onze schone kachelwarmte.
Podcast
Er wordt nog wel eens gemopperd dat het onderwijs niet met zijn tijd meegaat. Het zou best kunnen, maar ik zie bij mijn kinderen wel degelijk het gebruik van moderne technieken op school. Mijn zoon moest een verslag maken van een scheikundeproject door middel van een video. En mijn dochter moest als afsluiting van een minor een podcast maken met haar medestudenten. Daar leer je echt wat van. Vooral om de podcast aantrekkelijk te maken om naar te luisteren. Les één is dat de podcast niet te lang is. Dat valt nog niet mee. Ik mocht een kleine bijdrage leveren in de vorm van een interviewtje. Het doel was maximaal 20 seconden opnemen, maar toen ik begon te praten was er zomaar 2 minuten om. Wat gek is dat toch. Als je praat gaat de tijd veel sneller dan als je luistert.
Die ervaring had ik ook bij het opnemen van een eigen podcast met een oud collega. In no time was de 20 minuten om, terwijl we het gevoel hadden nog maar net te zijn begonnen.
Minder praten dus. Zo houd je de informatie boeiend. Best leerzaam zo’n podcast.
Stelletjes
Als je er op let, dan zie je op een gewone zaterdagmiddag allemaal stelletjes in de stad. Jong, oud, wit, zwart. Sommigen hand in hand op straat, sommigen koffiedrinkend in een café, sommigen winkelend in de H&M of een andere winkel (de vrouw vraak met de handen in de rekken en de man braaf wachtend op een afstandje). Een ding hebben ze gemeen: ze zijn blij met elkaar.
Vanmiddag zag ik twee stelletjes die net even op een andere manier samen waren.
Bij het eerste stelletje hadden de man en vrouw allebei een afstandsbediening in hun hand waarmee ze een stoere speelgoedauto aanstuurden. Allebei hun eigen auto. Onverstoorbaar waren ze. Ze bewogen in snel tempo tussen het winkelend publiek. Knus hadden ze het niet samen. Ze waren alleen maar met hun bestuurbare auto bezig. Maar de gezamenlijke hobby straalde wel verbondenheid uit.
Het tweede stelletje reed samen op een trekker. De jongen achter het stuur en het meisje naast hem. Ze hadden plezier en ze lachten. Romantischer heb ik het vandaag niet gezien.