Fisherman’s friends

We hadden spontaan zin in een film om te lachen. Veel keus was er niet, want er draaiden alleen maar drama films. De enige film waar we wat lol verwachtten was deel twee van The Fisherman’s Friends. Het vervolg op de succesvolle film van een paar jaar geleden over een visserskoor uit Cornwall. We hadden daar wel goede herinneringen aan.
Maar wat viel deze film tegen. Wat een kinderachtig verhaal. Flauwe grappen over gender en overspel, het verschil tussen vissers en boeren, stinkende zweetvoeten, de opportunistische muziekindustrie. Een mopperende hoofdpersoon die betutteld werd door zijn moeder en opeens een liefje kreeg waardoor hij een compleet ander personage werd. Allemaal zeer ongeloofwaardig.
Mijn emoties gingen van hoop dat de film nog leuk zou worden, naar ergernis over de voorspelbaarheid, naar uiteindelijk toch wel lachen. Maar dan lachen omdat het zo stom was.
Het hardst heb ik misschien wel gelachen om mijn veel te harde nies. Iedereen in de bioscoopzaal schrok. Het was een nies veroorzaakt door een Fisherman’s Friend…

Routine

We spraken bij de koffieautomaat met wat collega’s over ochtendroutines. Iedereen had een eigen voorkeur. De een wilde zo lang mogelijk in bed blijven liggen en had maar 20 minuten nodig om klaar te zijn voor vertrek. De ander liet zich leiden door de dynamiek van jonge kinderen. Met kinderen is een vaste routine onmogelijk.
Ik vertelde over mijn uitgebreide ochtendroutine Tsi. Vijf activiteiten voor activatie, inspiratie, meditatie, creatie en relatie. Vijf activiteiten voor een fijne dagstart. Ik merkte dat ik er wat beschaamd over deed. Vooral over het feit dat ik er een uur eerder voor opsta. Ik was bang dat ze me voor gek zouden verklaren. Maar het viel mee. Mijn collega’s zagen de waarde er wel van in. Maar zelf hadden ze toch niet de tijd voor zo’n ochtendroutine.
Een uur hoeft natuurlijk ook niet. Ik ben ooit ook gewoon begonnen met drie kniebuigingen en wat armzwaaien.

Zwembroek

Ik zocht een zwembroek. Drie keer was ik al door de hele winkel gelopen. Stapels kleren had ik gezien, maar ik kon geen zwembroek vinden. Tenminste niet de zwembroek die ik zocht. Een korte, een strakke, een Speedo-achtige. Ja, een bermuda hadden ze wel. Zo’n enorme tent tot op je knieën. Waar je de nog uren die natte kledder om je bovenbenen voelt nadat je een duik hebt genomen. Ik zocht een sportieve zwembroek. Om echt mee te zwemmen. Om baantjes mee te trekken door het kanaal. Het is immers nog steeds dertig graden buiten.
Uiteindelijk de winkeljuf gevraagd. Ja hoor, zo’n zwembroek hadden ze wel. Uit een stapel kinderbroekjes op een onderste plank kwam een grijze zwembroek te voorschijn. Niet mijn kleur, wel mijn maat. En mijn soort. Een echte zwembroek. Toen ik bij de kassa kwam werden net de mutsen en dassen uitgepakt. In de planning houden ze geen rekening met hoe warm het is. Ik ga lekker zwemmen vanmiddag.

Toelating

Het is gelukt, ik ben aangenomen op de deeltijd kunstacademie. Wat was het een spannende en leerzame dag.
Het idee om me aan te melden voor de kunstacademie is nog maar drie weken geleden ontstaan. Het was mevrouw Di Basi die er mee kwam, nadat ze me weer de hele vakantieweek had zien kliederen in mijn schetsboek. Wow, wat goed idee. Zou het kunnen? Ik ging meteen op zoek. Het aanbod van deeltijd kunstopleidingen is heel beperkt, maar ik was meteen enthousiast over de opleiding in Utrecht. Ik kon nog op de lijst komen voor de toelating van drie weken later. Er had zich iemand afgemeld. Lucky me.
Tja, en toen moest ik als een gek “werk” gaan maken. Aankomen met mijn schetsboek was vast niet genoeg. Ik heb geplakt, gebouwd, gezaagd, geschilderd, getekend, gefotografeerd en video’s gemaakt. Ik knutselde nog een aardige collectie bij elkaar.
De toelating was strak georganiseerd. Iedereen had een eigen tijdsslot. Je kreeg 10 minuten om het werk neer te zetten en vervolgens was er een gesprekje met een docent. Tenminste dat was de bedoeling. Bij mij ging er iets fout in de planning, waardoor ik langer moest wachten, maar ook geen 10 minuten opbouwtijd kreeg. De docent liep samen met mij naar het lokaal en het gesprek begon meteen tijdens het uitpakken van mijn werk. Ik had helemaal nagedacht over de volgorde en het verhaal van mijn brouwsels, maar daar kwam niets van terecht. Alles ging kriskras door elkaar en ik kreeg een stortvloed aan vragen en feedback. Het voelde alsof ik weer examen moest doen. Alsof ik een middelbare scholier was tijdens een mondeling. Zeer ongemakkelijk. Geen enkel teken of het okay was wat ik had laten zien of dat ik zou worden aangenomen. In de auto naar huis voelde ik me gefrustreerd en enigszins ongelukkig. Dat me dit nog eens zou overkomen op mijn leeftijd. Voor mijn gevoel had ik mijn ziel op tafel gelegd en was daar een oordeel over geveld. En niet persé positief. Ik belde vanuit de auto meteen mijn jongste dochter die er al wat jaartjes kunstacademie op heeft zitten. Ik kon opeens helemaal begrijpen hoe zij zich soms voelt na beoordelingen.
Nadat ik de feedback een tijdje had herkauwd, kon ik het wel waarderen. Het waren suggesties waar ik meteen iets mee kon. Mijn motivatie om naar de academie te gaan sloeg weer om naar de positieve kant.
En het is gelukt. Vanavond kreeg ik een mailtje dat ik in september mag beginnen in een groep met 14 medestrudenten. Zin in! Al zie ik ook al een beetje op tegen de beoordelingen. Maar daar word je groot van zullen we maar zeggen. Maakt niet uit hoe oud je bent.

CX

CX staat voor Customer Experience en gaat over hoe klanten de dienstverlening van een bedrijf ervaren. Voor ons bedrijf is het een belangrijk onderwerp. Je wilt dat mensen een “optimale klantbeleving” hebben. Zowel bij de kennismaking met het bedrijf als later als ze eenmaal klant zijn. Het is bijna onmogelijk om van binnen uit het bedrijf te weten wat de ideale CX is. Je bent immers zo gewend aan het eigen aanbod en klantproces, dat je hier niet objectief naar kan kijken. Je zult echt aan de klanten zelf moeten vragen hoe ze de dienstverlening ervaren.
De trend is natuurlijk al langer dat zoveel mogelijk CX digitaal is. Bedrijven als CoolBlue en BOL.com blinken hier in uit. Maar, wat menselijk contact kan toch ook een hele belangrijke bijdrage leveren aan de beleving.
Vanmiddag heb ik kennis gemaakt met Accept Mission een aanbieder van online software om innovatie te stimuleren. Uiteraard was er een free trial en een heleboel materiaal voor een goede zelfstart. Het registreren ging alleen niet helemaal goed bij mij, waarna ik een hulpmailtje heb gestuurd. Binnen een minuut had ik antwoord en kreeg ik de vraag of ik via een video call wat hulp kon gebruiken. Prima. En voor dat ik het wist, was ik in gesprek met een leuke medewerker (Creatieve Kop) van Accept Mission die me alle ins en outs van de tool toelichtte. Super handig en betrokken. En een super CX. Ik weet nog niet of ik de tool echt ga gebruiken, maar deze kennismaking heeft me alvast een heel goed gevoel gegeven.

Zonnebrandcrème

De zon en de wolken volgen elkaar vandaag snel op. Het is ideaal weer om in de tuin te werken. (Vandaag ben ik de enorme onkruid graspollen uit de bloementuin aan het spitten. Daarmee vul ik de gaten uit onze zandweg op die de afgelopen winter ontstaan zijn. Heel circulair.)
De zon is zo fel, dat zonnebrandcrème nodig is. Zonnebrandcrème, een veelbesproken product in ons gezin. De vrouwen zijn altijd op zoek naar de beste zonnecrème. Het moet goed beschermen, natuurlijke grondstoffen bevatten, niet wit maken en niet prikken in de ogen. Hoeveel merken ze al niet  geprobeerd hebben? Ik maak me hier allemaal niet zo druk om. Ik gebruik gewoon factor 30 van de Lidl. En wat is het een feest om die crème in de lente weer te gebruiken. Elke keer als ik de geur van deze zonnebrandcrème ruik, herinner ik me een vakantiedag uit het verleden. Vanmorgen was dat een stranddag in Bretagne. En net was het lekker surfen in Caparica. Heerlijk hoe je neus kan meehelpen om mooie herinneringen op te halen.

Opwarmer

Deze eerste week van het jaar doen we een onderzoekssprint over Datagedreven Werken. Dit onderwerp speelt al heel lang in de samenleving, maar lijkt weer helemaal hot op dit moment. Wij willen beter begrijpen wat organisaties bedoelen met Datagedreven Werken en hoe ze komen tot een succesvolle implementatie.
Tijdens onze sprintstart zijn we begonnen met een opwarmer om ons alvast in te leven in het onderwerp en elkaar wat beter leren kennen. Ik heb alle teamleden gevraagd hoe data in hun privé leven speelt.
Het was even nadenken, maar al snel kwamen de voorbeelden. Uiteraard ontkom je er met alle sociale media niet aan dat data een belangrijke rol speelt in ieders leven. Spotify, LinkedIn, Instagram, Google, allemaal sturen ze je tips en content die past bij jouw gedrag en behoefte. Maar dat is natuurlijk nogal onbewust. De voorbeelden waar mijn teamleden bewust met data omgaan, blijken vaak te maken hebben met sport. Het meten van stappen, van prestaties, van hartslag, van routes, van hoe anderen het doen. Iedereen gaf aan dat dit motiverend werkt. Iedereen was het er ook over eens dat je je onderbuikgevoel niet aan de kant moet schuiven. Maar ook dat het datagedrevene na een tijdje toch wat minder wordt. Je wilt niet blijven kijken hoeveel stappen je hebt gezet of hoe snel je je favoriete rondje fietst of loopt.
Volgens mij hebben we hier al belangrijke lessen geleerd over Datagedreven Werken: hoe combineer je intuitie met data en hoe houd je datagedreven vol?. Komende week eens kijken of die vragen in de professionele context ook zo spelen.

Geo-visie

Meneer B kwam op bezoek om zich te oriënteren op de kansen en uitdagingen van GIS bij zijn organisatie. Meneer B werkt als IT-manager bij een grote infrastructuurbeheerder en hij krijgt alles van GIS onder zijn hoede.
Het Geospatial Strategy Canvas bleek een mooi hulpmiddel om hem bij te praten. Dit canvas biedt een structuur om alle aspecten van een geo-strategie in te vullen. Te beginnen met een visie en daarnaast de doelen, principes, waardeproposities en een plan voor processen, techniek en mensen.
We hadden allemaal inspiratiemateriaal voorbereid om de verschillende onderwerpen toe te lichten. Meneer B begreep de mogelijkheden. Tegelijkertijd vroeg hij zich af hoe GIS onderscheidend was van BI en Data Analytics, onderwerpen waar hij ook verantwoordelijk voor is. Om dit helder te krijgen, is het essentieel om een duidelijke visie te hebben op GIS. Meneer B gaat daar nu over nadenken. Daar zal zeker iets in staan over de kracht van het vastleggen en analyseren van ruimtelijke relaties en patronen en komen tot actionable insights.

Projectenkaart

Een landelijke projectenkaart met alle uitvoeringsprojecten die buiten spelen, zou dat niet handig zijn?
Projectenkaarten zijn er in alle soorten en maten. Veel overheden, adviesbureaus en aannemers maken gebruik van online kaarten om informatie over projecten af te stemmen, te monitoren en te communiceren. Zowel intern als extern. Projectenkaarten leiden tot meer draagvlak, minder risico’s en efficiëntere uitvoering.
Ik heb de afgelopen tijd wat gesprekken gevoerd met organisaties om te vragen hoe wij ze kunnen helpen met hun projectenkaarten. De antwoorden variëren van het maken van een goeie kaartinterface tot het helpen bij een data architectuur.
Alle organisaties blijken behoefte te hebben aan informatie over projecten van anderen, die in hetzelfde gebied spelen. Een regionale of landelijke projectenkaart. In deze tijden van web services and API’s is dit technisch niet zo spannend. Het organiseren van een gezamenlijke projectenkaart wordt wel als ingewikkeld gezien, zo niet onmogelijk. Ik zou de uitdaging wel aan willen gaan. Wie doet er mee?

Symposium

Ter ere van het bereiken van de pensioenleeftijd organiseerde een oud-collega een afscheidssymposium. Hij wilde niet ongemerkt vertrekken.
Voor de pauze verbonden drie inspirerende sprekers de onderwerpen Theologie, Leefomgeving en Technologie.
Na de pauze vertelden acht oud-collega’s iets over de acht werkomgevingen van de aankomende pensionado. Ik mocht iets vertellen over het GIS Expertise Centrum, de  projectorganisatie die vijfentwintig jaar geleden de basis legde voor breed gebruik van GIS bij de provincie Gelderland.
Aan de hand van vier succesfactoren kon ik mijn collega en het succesvolle expertisecentrum typeren: 1. pak de kansen waar je snel toegevoegde waarde kan leveren (bijvoorbeeld de aanpak van de wateroverlast in 1995), 2. zorg voor commitment op hoog niveau (de commissaris van de koningin), 3. heb een divers en eigenwijs team (natuurkundige, bosbouwer, planoloog, IT-er, geograaf) en 4. deel en vier je successen. Toen deed mijn oud-collega dat door het eerste GIS-congres van Nederland te organiseren. Nu door de organisatie van een eigen afscheidssymposium. We zullen hem niet snel vergeten.