Waterdruk

Als er een technisch mankement is in huis en je bent zelf niet zo technisch, dan kun je drie dingen doen: proberen het op te lossen met veel trial en error, het Internet afspeuren naar handleidingen, forumantwoorden en uitlegvideo’s, of een professioneel bedrijf bellen.
Om het probleem op te lossen van de sterk afnemende waterdruk van de fonkelnieuwe waterpomp van de ook fonkelnieuwe waterput, probeerde ik alledrie. Twee uur ben ik bezig geweest met kranen open en dicht draaien, de pomp aan- en uitzetten, heel slim zoeken naar de juiste uitleg op Internet die nooit precies klopte en met appen naar de installateur die op afstand niet kon helpen.
Ik werd met de minuut bezorgder. Voor ons water zijn we hier in Portugal immers volledig afhankelijk van de put. Uiteindelijk bleek er een vierde oplossingsrichting voorhanden: het technische inzicht van de vrouw des huises. De put is net nieuw. Zou het kunnen dat er nog wat gruis mee komt met het grondwater, waardoor de filtertjes van de kranen verstopt raken? Ja dus. Filtertjes losdraaien, schoonmaken en het water spuit weer uit de kraan. Stromend water, wat een luxe!

Over Bas

Bas is een creativeling in s de breede zin van het woord. Een creativo generalista. Hij tekent, schildert en maakt ruimtelijk werk. Hij speelt contrabas, tenorsax en combineert dat met andere instrumenten op zijn loopstation. Hij schrijft teksten over het dagelijks leven en andere onderwerpen. Hij bedenkt concepten en ondersteunt organisaties bij het inzetten van geo-informatie.
Bas volgt de Nieuwe Academie Utrecht. Hij woont in Deventer.

De bank

Ongeveer twee jaar geleden zijn onze buren verhuisd. Ze hadden hun huis verkocht, maar nog geen nieuw huis. In hun tijdelijke huurappartement konden ze amper huisraad kwijt, dus het meeste moest opgeslagen of weggegeven. Of wij belangstelling hadden voor twee mooie banken? Echte Gelderlanders, geel leer.
De banken zaten heerlijk, dat moesten we toegeven. Maar wat waren ze groot. Na veel aandringen, hebben we ze meegenomen. Twee keer rijden met onze aanhangwagen. In de keuken, waar we de banken graag wilden neerzetten, pasten ze helaas niet. In de woonkamer ging het wel, maar waren ze eigenlijk ook te groot. We hadden meteen spijt dat we de banken hadden aangenomen.
Toch hebben we ze bijna twee jaar gehad. We wisten niet hoe we ze weg moesten krijgen. Een paar maanden geleden is de eerste bank door de kringloop opgehaald. Thank God. De andere wilden ze niet. Te oud. Ook via gratis ophalen op Marktplaats wilde niemand de bank hebben.
Dit weekend hielden we het niet meer uit. Weg met die bank. Met moeite kregen we hem in de auto en zijn we naar de kringloop gereden. Lang in de zaterdagrij gewacht, maar weer wilden ze hem niet. Toen naar de stort. Gesloten. Andere kringloop. Wilden hem ook niet. Dan gewoon maar ergens in een container gooien? Mag natuurlijk niet, maar we waren langzamerhand wanhopig. We reden een extra rondje door de stad en zagen twee lege bouwcontainers. Maar we durfden de bank daar toch niet achter te laten. Na een dik uur kwamen we weer thuis. Met de bank achterin de auto. Hij staat nu in de schuur. Komen we er ooit van af?

Geheime Tuin

In de schouwburg speelde De Geheime Tuin. Een familievoorstelling van Theater Sonnevanck en Phion, het orkest van Gelderland en Overijssel. Vijf acteurs en vijftig musici.
Als kind vond ik het boek De Geheime Tuin prachtig. Een verhaal van een meisje dat een tuin weer tot leven brengt nadat haar tante er jaren eerder overleden was na het eten van een giftige vrucht. Een verhaal dat tot de verbeelding spreekt. Sonnevanck en Phion hebben deze verbeelding mooi vorm gegeven. De verhaallijn was een beetje simpel, maar de interactie met het grote orkest was spectaculair. De musici waren onderdeel van het stuk. Ze vormden een bewegend decor met prachtige kostuums en prachtige muziek. De muziekstukken leken wat arbitrair gekozen, maar dat maakt niets uit. Zodra er muziek gespeeld werd, kwam er een extra dimensie bij. Ik voelde regelmatig de tranen en de kippenvel. Je merkte het ook aan de zaal. Deze was voor tweederde gevuld met kinderen tussen de vier en tien jaar. Heel veel onrust, maar ook heel veel emoties. Wat is theater toch fijn.

Natuurvriendelijk

De Soestwetering, het kanaaltje langs mijn huis, wordt flink onder handen genomen. Het waterschap maakt natuurvriendelijke oevers en zorgt voor extra waterberging. Meer biodiversiteit en klimaatadaptief zoals dat in moderne opgave-termen heet. Vooral de ijsvogels zijn meer dan welkom.
Het gaat met veel geweld gepaard. Grote machines maken de oevers vlakker en graven plassen voor het extra water. Alle boeren uit de omtrek profiteren mee. In ruil voor transport over hun land krijgen ze zand om hun weiland op te hogen. Het lijkt de Sahara wel om mijn huis. Overal bulten zand.
Deze week werd ik opgeschrikt door het geluid van motorzagen. Het bleek dat ook het bosje naast mijn huis plaats moest maken voor het water. Meer dan 20 bomen zijn gekapt. Eiken, beuken, berken. Grote, trotse bomen die hier al decenia het huis uit de wind houden. Heel verdrietig. Hoe natuurvriendelijk kun je zijn? Wij hebben een paar bomen gekregen voor brandhout. Ik ga ze straks extra bedanken als ik ze in de kachel stop.

Kunst kijken

De Academie had een excursie georganiseerd naar Antwerpen. Kunst kijken op verschillende plekken in en om de stad. De laatste tijd doe ik veel aan kunst maken, maar kunst kijken komt er niet van. Vandaag wel.
We begonnen bij de Verbeke Foundation, een particulier museum op een 12 hectare groot terrein. Een belangrijk thema is vergankelijkheid. Dit was vooral buiten zichtbaar, waar allerlei kunstwerken stonden die in verval waren. Mede door de regen maakt het allemaal een sombere indruk.
Het tweede museum op het programma was het museum voor hedendaagse kunst. De kunst daar maakte op mij vooral een activistische indruk. In veel kunstwerken waren anti-teksten opgenomen tegen het heersende systeem en de onderdrukking van de vrouw. De kunst liet weinig aan de verbeelding over. Leuk waren enkele performances. Twee mannen die als planeten om elkaar heen draaiden en een vrouw die doorlopend gedichten voorlas.
Hierna was het tijd om verschillende galleries te bezoeken. Daar zag ik kunst zoals ik die wat meer gewend ben. Enorme foto’s en schilderijen van mensen, dieren en landschappen. Netjes opgehangen in stille ruimtes met een man achter een computerscherm in een hoek.
Het was een goede dag waarbij ik de kunst eerder interessant dan mooi vond. Ik denk dat ik nog wat meer moet oefenen met kunst kijken de komende tijd.